Friday, November 30, 2012

ေမ့ေလ်ာ့ေနေသာ သံေဝဂ


ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ ကာလတစ္ခု
သူ႕ကုိသူေတာင္ ကုန္ဆုံးမွန္းမသိျဖစ္ခဲ့
အခ်ိန္ေတြကတုိက္စား လုံးပါးပါးရင္းနဲ႕
မုိးျပိဳမွာစုိးတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္လုိ
ေကာင္းကင္ကုိ ေျခစုန္ကန္ဖုိ႕ၾကိဳးစား
က်ေနာ္က ေျမၾကီးနဲ႕ေကာင္းကင္ၾကား
အလြႊာပါးပါးေလး တစ္ခ်ပ္ပါ

ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ သက္တမ္း
ျပန္လြမ္းမေနေတာ့ဘူး
တံစုိ႕ထုိးထားတဲ့ ေခတ္ၾကီးကုိမီးကင္
ျပင္ဆင္ဖုိ႕မရွိတဲ့ အတၱတရားေတြအတြက္
အနာဂါတ္တစ္ခုလုံး ေမာ့ေသာက္လုိ႕
လမ္းကေတာ့ အခုထိ ရီေဝေဝနဲ႕ပဲ

သက္ေရာက္မႈေတြအတြက္ေတာ့
တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြက အေဟာသိကံျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္
ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္တုိင္အက်ဥ္းခ်ရင္း
ဆိတ္ျငိမ္ရာ တစ္ေနရာစာအတြက္
ကင္းဗတ္စ အျဖဴတစ္ခ်ပ္မွာ
ေဆးစက္ေတြနဲ႕ ပက္ျဖန္းလုိ႕ အရုပ္မထင္ခဲ့ေပမယ့္
နယူတန္ရဲ႕နိယာမကုိ လက္ျပႏုတ္ဆက္သူေတြက
သုညဓါတ္ေတြ ကူးစက္ေစခဲ့ၾကျပီေလ

ေနာက္ဆုံး သိခဲ့ရျခင္းကေတာ့
မသိခဲ့တဲ့ နိဒါန္းတစ္ခုရယ္
မသိခဲ့တဲ့ အဆုံးသတ္နိဂုံးရယ္
သိေနခဲ့တဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုသာ
ခုိင္ခုိင္မာမာ ရွိေနပါေၾကာင္း...။

ေက်ာ္ဦး ( 23.11.2012)

No comments:

Post a Comment