မုိးမုိး အင္တာဗ်ဴး

မုိက္မဲမႈေတြမွာ ပင္ပန္းေနေပမယ့္ အခုထိေတာ့ မုိက္ေနဆဲ မုိက္မွလည္းရမယ္
သမီးကအရူးပါ အရူးမွန္းသိသူအတြက္ အရူးေပ်ာက္ေဆး ဘယ္နားမွာရမလဲ
ဖြင့္ထားတဲ့အရိပ္ေတြမွာ နားခုိဖုိ႕သူတုိ႕က ကုိယ္က်င့္တရားေတြ ေရႊရည္စိမ္ထားတယ္
တစ္ႏွစ္စာကုိ ဆယ္ရက္နဲ႕ျပီးတဲ့ ပညာေရးမွာ ေထာက္ခံစာတစ္ခု သမီးမွာရွိတယ္
ေသာႏုတၳဳိရ္ေတြေပါတဲ့ေခတ္ ဆုံးရႈံးမႈအတြက္ ဘယ္သူကမွ ေလ်ာ္ေၾကးမေပးဘူး
စာရိတၱႏုံနဲ႕ေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး
ကံတရားအလုိက် ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး
ငတ္မြတ္မႈေတြက အေပါင္းနဲ႕အသင္းနဲ႕လာတဲ့အခါ အူေတြအေခြလိုက္ အစာရွာထြက္တဲ့အခါ ဘဝနာက် သြားတာပါ
တကယ့္ကုိ စားစရာအရွာခက္ေနလုိ႕ပါ အလုပ္ေတြက သမီးကုိ နာၾကည္းေနတယ္
အခုအလုပ္မွာ သမီးက ေန႕နဲ႕ည အေရာင္းျမွင့္တင္ေရး ဝန္ထမ္း
ေစ်းစကားေျပာဖုိ႕ေနရာအတြက္ ဘယ္သူမွမေပးပဲ ေနရာယူထားတဲ့ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကုိ ခြင့္ေတာင္းရတယ္ အခုတေလာ ေန႕ေစ်းေတြ အေရာင္းမထြက္ ညကေတာ့ အေရာင္းသြက္ေနတယ္
ေန႕ေကာ္မရွင္နဲ႕ ညေကာ္မရွင္ရဖုိ႕ သမီးက က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ေနရတယ္
ညီမေလး ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္….
ေမာင္ေလးက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္မွာလုိက္တယ္….
မိတ္ကပ္နဲ႕ႏုတ္ခမ္းနီ အေပါစားေရေမႊးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ သမီးနာမည္ မုိးမုိး
သူတုိ႕အတြက္ေတာ့့ ၾကြၾကြရြရြနဲ႕ စင္သီယာေပါ့
သမီးတုိ႕ဝန္ထမ္းေတြမွာ ပညတ္ေတြ ထပ္တုိးထားတယ္
ကဒ္အတုမွာ နာမည္အတုနဲ႕ ေရာင္းကုန္အတုေတြကုိ အစစ္ေတြနဲ႕ရင္းရတယ္
ျငိမ္းခ်မ္းေရးစီမံခ်က္နဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကဖမ္းလည္း ဆက္ေၾကးေပးရင္ ခပ္တည္တည္ေပါ့ ပလက္ေဖာင္းတစ္ခုေပၚက ပုရိသေတြရဲ႕ စကားလုံးေတြမွာ ေဆာ့ကစားရမယ္
အနည္းနဲ႕အမ်ားၾကားမွာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ျငင္းပယ္ခြင့္ရခ်င္တယ္
သူတုိ႕ရဲ႕ ဆာေလာင္မႈေတြၾကားမွာ ဓါးစာခံျဖစ္ခဲ့ရတာ ေမာင္ေလးတစ္သက္
အမ်ားဘဝင္မက်တဲ့ ပလက္ေဖာင္းမွာ အရွက္တရားကုိ ငတ္မြတ္မႈေနာက္ပုိ႕ထားခဲ့ရ
ေရတြက္လုိက္တဲ့ ပုိက္ဆံေတြမွာ အစြန္းအထင္းေတြက တစ္ပုံတစ္ပင္
ေရာင္ရမ္းေနတဲ့ ေသာကေတြအတြက္ အေသြးအသားေတြ ေဖာက္သည္ေပးေနရတာပါ
 ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း သမီးနားမလည္ဘူး
ေလာေလာဆယ္ လူတန္းေစ့ဖုိ႕ ေစ်းကအရမ္းၾကီးေနတယ္
တစ္ေန႕လုပ္မွ တစ္နပ္စာရယ္သာ ဝမ္းလည္းမဝ ခါးလည္းမလွဘူး
သမီး ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းျပီး ေနရတာကုိ စိတ္ပ်က္တယ္…
သမီးက အားလုံးကုိ ထမင္းနပ္မွန္ေစခ်င္တယ္….
သမီးက ပုိလွ်ံလာရင္ ညီမေလးနဲ႕ေမာင္ေလးအတြက္ စုထားတယ္…
လူမ်ဳိးစုံဆက္ဆံေရးထဲမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ေနခဲ့ေပမယ္ ဘယ္သူကေပ်ာ္ႏုိင္မွာလဲ
ခပ္နာနာဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဘယ္သူကေရာ လာသနားႏုိင္မွာလဲ
သမၼတရုံၾကီးကုိေငးေနရင္း ေနျပည္ေတာ္ရုံၾကီးကုိေငးေနရင္း
တန္ဖုိးၾကီး အဝတ္အစားေတြကုိေငးရင္း လူကုံထံေတြရဲ႕ စားေသာက္ဆုိင္ကုိေငးရုံသက္သက္
ေသြးေၾကာထဲ ထုိးထည့္ထားတဲ့ အနာရင္းေတြက ထၾကြလာတယ္
သိန္းရာခ်ီတန္တဲ့ နာရီတစ္လုံးက ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးကုိ ေလွာင္ေနတယ္
သိန္းသုံးဆယ္ေက်ာ္ အရက္ပုလင္းတစ္လုံးက ယုိင္နဲ႕နဲ႕တဲေလးကုိ ကဲ့ရဲ႕တယ္
သိန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္တန္ ကားတစ္စီးက ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ကုိ ျဖတ္နင္းသြားတယ္
စား/ထား စရာမရွိ လူတန္းစားႏွစ္ရပ္သာရွိတဲ့ အရပ္မွာ
သမီးတုိ႕ဘဝေတြက စုပ္ယူတဲ့ေနာက္ပါသြားတဲ့ အပုိင္းအစေလးေတြသာ…။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ကုိယ့္ကဗ်ာမွာ ကုိယ့္နာမည္တပ္လုိက္တဲ့အခါ မုိက္တြင္းပုိနက္သြားတယ္

ကုိယ့္ကဗ်ာက ကုိယ့္ကုိျပန္ေမးတယ္ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ေနလားတဲ့ စကားလုံးေတြ အစာမေၾကဘူးကြာ ေသြးေၾကာေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္ ဘန္းစကားအဘိဓါန္အရ လန္ထြက္ေနတဲ့အတၱေတြက ေဘာက္ခ်ာဝုိင္းစုတ္လုိက္ၾကတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုိ ေသစာရင္းထဲ အသြင္းခံလုိက္ရတာ အေကာင္းဆုံး ျပံဳးႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ ကုိယ့္မ်က္လုံးေတြေသာ့ခတ္ထားလုိက္တယ္ ခ်ိပ္ပိတ္ထားတဲ့ ဆႏၵေတြက တစ္ခါတစ္ခါ ေဒါသခၽြန္းပြင့္သြားတဲ့အခါ မိုးမႊန္ေအာင္ ဆဲဆုိမိလုိက္တယ္ အေရျပားေပၚက်လာတဲ့ ေရာဂါဆန္းေတြနဲ႕ယဥ္ပါးေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ေနာက္ေက်ာက ေလွာင္ေျပာင္လုိက္တဲ့ လက္ခုပ္သံေတြနဲ႕ အသားက်သြားတယ္ ေသျခင္းတရားနဲ႕ စစ္တုရင္ထုိးဖုိ႕ ဘယ္သူကမ်ား စိတ္ကူးခဲ့ဖူးလဲ ေသရင္ကုိယ့္ေနာက္ပါဖုိ႕ အကုသုိလ္ တက္တူးေတြ ထုိးထားလုိက္တယ္ ေၾကာင္ေတာင္ကန္းလမ္းေတြမွာ တပ္ထားတဲ့မ်က္မွန္မည္းၾကီး ခဏေလာက္ေတာ့ခၽြတ္ထား ေထြးထားတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ ျပန္မ်ဳိဖုိ႕ သြားရည္တျမားျမား က်ေနေတာ့မွာလား ႏူးညံ့မႈတစ္ခ်ဳိ႕က ေလာဘအလုိေနာက္လုိက္မိသြားတဲ့ အခါ အာရုံခံအဂၤါအစိတ္အပုိင္းေတြက ေလာင္စာသက္သက္ျဖစ္ခဲ့ရ အစဆြဲထုတ္လုိက္တဲ့ ပုိးလုိးပက္လက္ရာဇဝင္ေတြမွာ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ ေလးစားဖုိ႕ ဘာသိဒၶိမွ တင္စရာမလုိဘူး ေခါက္သိမ္းထားတဲ့ ကုိယ္က်င့္တရားေတြမွာ က်ဳိးေက်ရာေတြနဲ႕
 လူဟာ လူလုိ က်င့္/ၾကံ/ခံစား လုိက္မွ သူ႕ကုိယ္သူ လူလုိ႕ထင္သြားရွာခဲ့ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကုိ စနစ္တက်သုံးစြဲဖုိ႕ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရးလုပ္ကြက္ကုိ ဘယ္ေမာ္ဒယ္လ္ ခပ္လန္းလန္းေလးနဲ႕ ေၾကာ္ျငာမလဲ ကာေမသုကုိ မိစာၦလုိက်င့္ၾကံတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းမ်ားခင္ဗ်ာ က်ေနာ္ကေတာ့ သူရာျပည္က ငမုိက္သား ေက်ာ္ဦးပါ ခင္ဗ်ားတုိ႕လူၾကီးလူေကာင္း က်င့္ဝတ္ေတြကုိ ဟားတုိက္ရင္း သိပ္ေလးစားတဲ့ ေက်ာ္ဦးပါ သြားေလရာ လုိက္ခ်င္တဲ့ တဇြတ္ထုိးစိတ္ေတြကုိ ဓါတ္ဆီေလာင္းထားလုိက္တယ္ ကုိယ့္မွာ ျခစ္တုိင္းေတာက္တဲ့ ကတုံးကတုိက္ ဘာသာစကားေတြနဲ႕ နာၾကည္းစရာ ေခတ္ၾကီးတစ္ခုလုံး ရွိတယ္ ေတြ႕ရဲ႕လား စက္သြားတစ္ခုမွာ အသြားေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းက်ဳိးကုန္ျပီ ခ်ဳိ႕ယြင္းသြားတဲ့ Program မွာကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေနတဲ့ ကုိယ့္မွတ္ဥာဏ္ေတြကုိ ထည့္သြင္းေပးပါ ဒါ Guns N Roses ရဲ႕ Civil War မဟုတ္ဘူး ဘာသာျပန္စရာမလုိဘူး ဝါက်တစ္ေၾကာင္းရဲ႕ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႕ဘာသာေဗဒထဲကုိ သြပ္သြင္းေပးပါ သူတုိ႕သုံးစြဲတဲ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ ဆက္ဆံေရးေတြထဲမွာ  ကုိယ္ေရးတဲ့ကဗ်ာကေတာ့ Made In Myanmar စစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္းေပါ့..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

အြန္လုိင္း လူငယ္ ကဗ်ာ စကား၀ုိင္း အေမးအေျဖ (ကဗ်ာဆရာ ကုိေအာင္ရင္ျငိမ္း အေမး)

အေမး ၁။ ေအာင္ခ်ိမ့္အစ မုိဃ္းေဇာ္ အဆုံး ပင္မေရစီး ေခတ္ေပၚကဗ်ာေခတ္တုန္းက အႏုပညာၾသဇာနဲ႔ ၀ါသမၻာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ ၀ါရင့္ကဗ်ာဆရာ အမ်ားစု အေနနဲ႔ ေခတ္နဲ႔အညီ ကဗ်ာေရးဟန္အသစ္ေတြဆက္ မဖန္တီးႏုိင္ေတာ့ဘဲေခတ္ေပၚကဗ်ာအေဟာင္းထဲမွာပဲ ရပ္တန္႔က်န္ေနခဲ့ၾကၿပီလို႔ ကုိယ္ ထင္တယ္။ အာရုံခံစားပုံ လတ္ဆတ္ၿပီး လူငယ္ဆန္တဲ့ ေနမ်ဳိး၊ ပုိင္၊ ေမာင္ေဆးရုိး၊ မင္းေဆြႏွစ္၊ ႏုိင္မြန္ေအာင္သြင္၊ ခရမ္းျပာထက္လူ၊ခုိင္ၿမဲေက်ာ္စြာ၊ ေမာင္ဖီလာ၊ ကုိေရြး သူတုိ႔ကေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ေလ။ ကဲ ညီေလးတုိ႔ အျမင္ကုိ ေျပာပါဦး။

အေျဖ ၁။ေခတ္ေပၚကဗ်ာရဲ႕ေရစီးမွာ ေရးဟန္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ကဗ်ာရဲ႕အေျပာင္းအလဲေတြကုိ လက္ခံနားလည္ေပးတဲ့  ဆရာေတြြလည္း ရွိတယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အြန္လုိင္းကဗ်ာေတြမွာလူငယ္ေတြကုိ အားေပးထားတဲ့ ကြန္မန္႕ေတြလည္း ေတြ႕ေနရတာေတြက လူငယ္ေတြအတြက္အားတက္စရာပါ အစ္ကုိ။

အေမး ၂။ ညီေလးတုိ႔က ၂၀၁၀ အလြန္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေနာက္ဆုံး မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြေပ့ါ။ ေခတ္ၿပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာရဲ့ အနာဂတ္အလားအလာက ညီေလးတုိ႔ ရဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈအေပၚမွာ မူတည္ေနၿပီ။ ေခတ္ၿပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈ အသစ္ဟာလည္း ညီေလးတုိ႔ လက္ထဲ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ကိုယ္ ယူဆတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ လူမႈေရးနဲ႔ အႏုပညာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈ သိပ္မရွိတဲ့ ၀ါရင့္ကဗ်ာဆရာေတြက ေနာက္ဆုံး မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြ ေပၚထြက္ေနၿပီဆုိတာ သတိမထားမိၾကေသးဘူး။ တခ်ဳိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြအယ္ဒီတာေတြက်ေတာ့လည္း သတိထားမိေပမဲ့ လူငယ္ေတြကုိ အသိအမွတ္ျပဳ တန္ဖုိးထား ေနရာေပးဖုိ႔ ၀န္ေလးတြန္႔ဆုတ္ေနၾကေသးတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ဘာေျပာခ်င္လဲ။

အေျဖ ၂။လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း လူငယ္ေတြကုိ သတိထားမိေပမယ့္ ေနရာမေပးတဲ့ လူၾကီးတစ္ခ်ဳိ႕လည္းကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ ေတြ႕ေနၾကရတာပဲ အစ္ကုိရာ အခုဆုိ လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြအမ်ားၾကီးထြက္လာျပီ။ ေခတ္ရဲ႕ေရစီးေၾကာင္းကုိ ျမင္ရဲ႕သားနဲ႕ လက္မခံႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့လူငယ္ေတြအတြက္က ကုိယ္ယုံၾကည္တဲ့ အႏုပညာကုိ ဆက္ျပီးဖန္တီးယုံေပါ့။

အေမး ၃။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ ၂၀၁၀ အလြန္ ေခတ္ၿပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာ အခင္းအက်င္းမွာ ပင္မေရစီးေခတ္ေပၚကဗ်ာအျပင္ အယ္လ္ပီ ၊ နီယုိေမာ္ဒန္၊ ကြန္ဆက္ျခဴရယ္၊ စမ္းသပ္၊ စကားေျပကဗ်ာ၊ ဖလာ့ဖ္ စသျဖင့္ ကဗ်ာအမ်ဳိးအစားသစ္ေတြ အယူအဆေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိေနၾကတယ္။ အဲဒီ ကဗ်ာအယူအဆ/ အႏုပညာ လက္ရာေတြအေပၚ ညီေလးတုိ႔ရဲ့ အျမင္။

အေျဖ ၃။ ေကာ္ဖီၾကိဳက္တဲ့လူေကာ္ဖီ လက္ဘက္ရည္ၾကိဳက္တဲ့လူ လက္ဘက္ရည္ေပါ့ အစ္ကုိ။ ဘာပဲေသာက္ေသာက္ဆႏၵျပည့္သြားဖုိ႕ပဲ အဓိကလုိ႕ ထင္ပါတယ္။ အားထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဖတ္ေနရပါတယ္။

အေမး ၄။ အဲဒီ ေခတ္ၿပဳိင္ကဗ်ာေတြထဲက ညီေလးတုိ႔ အာရုံတိမ္းညြတ္မႈ ရွိတဲ့ ကဗ်ာအမ်ဳိးအစား။ အဲဒီ ကဗ်ာေဗဒအေပၚ နားလည္ခံယူထားပုံ အႏွစ္ခ်ဳပ္။ တကယ္လို႔ ညီေလးတုိ႔ လက္ရွိေရးေနတဲ့ ကဗ်ာအႏုပညာလက္ရာ ေတြကုိ ဖန္တီးသူကုိယ္တုိင္ အမွတ္တံဆိပ္တစ္ခုခု ခြဲျခားေျပာျပပါ။ ကုိယ့္ အႏုပညာကုိယ္ တျခားသူေတြနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားေအာင္ ေျပာပါလို႔ ေမးရင္ ဘယ္လိုေျဖၾကမလဲ။ တခ်ဳိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြ/ ကဗ်ာဖတ္သူေတြကေတာ့ ကဗ်ာအႏုပညာကုိ အမည္အမွတ္တံဆိပ္ေတြ တပ္တာအေပၚယံ ကိစၥေတြပဲလို႔ ယူဆၿပီး ႏွစ္သက္လက္ခံမႈ မရွိၾကဘူး။ ကုိယ့္ အျမင္ေျပာရရင္ ကဗ်ာကုိယ္တုိ္င္ကုိကတျခား အႏုပညာ အမ်ဳိးအစားေတြနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားေနတဲ့ စာေပပုံသ႑ာန္တစ္မ်ဳိးပဲေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမးတာပါ။

အေျဖ ၄။ ကဗ်ာကုိေတာ့ဘယ္လုိကဗ်ာမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ပါတယ္။ သြယ္ဝုိက္မႈေတြ သိပ္မပါပဲထိထိေရာက္ေရာက္ေရးႏုိင္မယ့္ ကဗ်ာအေရးအသားမ်ဳိးေတြကုိ ပုိသေဘာက်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာကုိ အမ်ဳိးအစားသတ္မွတ္ဖုိ႕ကေတာ့ ဖတ္သူေတြကုိယ္တုိင္ပဲတံဆိပ္ကပ္ပါေစ။ ဘယ္လုိတံဆိပ္ကပ္ကပ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေရးေနတာ ေခတ္နဲ႕လူမႈအျမင္ကုိ ထိထိေရာက္ေရာက္ ဖြင့္ထုတ္ျပလုိက္တဲ့ ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာေတြလုိ႕ပဲ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့ကဗ်ာကုိ ကုိယ္ၾကည္ညိဳရင္ ေက်နပ္စရာလုိ႕ထင္ပါတယ္။

အေမး ၅။ ညီေလးတုိ႔ အေနနဲ႔ ကဗ်ာအႏုပညာ လက္ရာတစ္ခုကုိ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ ဘယ္လို အာရုံခံစားပုံ ဘယ္လို အတတ္ပညာပုိင္း နည္းစနစ္ပုိင္းေတြနဲ႔ ေရးသားဖန္တီးေနၾကသလဲ။ ကဗ်ာေရးသားျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လို ေနာက္ခံ အယူအဆနဲ႔ ခံယူ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ ရွိေနၾကသလဲ။

အေျဖ ၅။ကၽြန္ေတာ္ေရးလုိက္သမွ်ကေတာ့ စိတ္ခံစားမႈေပၚထင္ဟပ္လာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိခ်ေရးပစ္တာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီကမွ ကဗ်ာတည္ေဆာက္ပုံကုိ အရုိးရွင္းဆုံး တင္ျပႏုိင္မယ့္ဘာသာစကားမ်ဳိးေတြ သုံးျဖစ္ပါတယ္။ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ထင္ဟပ္ျပႏုိင္ဖုိ႕ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကဗ်ာေတြ ေရးေနရအုံးမွာပါပဲ။


အေမး ၆။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ကြန္ဆက္ျခဴရယ္၊ အယ္လ္ပီ စသျဖင့္နဲ႔ ပုိ႔စ္္ေမာ္ဒန္ ပထမမ်ဳိးဆက္ စာေပအယူအဆေတြကုိ လက္ခံယုံၾကည္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြမွာ ကဗ်ာဆရာရဲ့ တစ္သီးပုဂၢလအာရုံခံစားမႈကုိ အဓိကမထားတဲ့၊ ေခတ္စနစ္လူမႈ၀န္းက်င္ရဲ့ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္တဲ့ အယူအဆမ်ဳိးေတြ ရွိေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ အယူအဆေတြက ၁၉ ရာစုအလယ္ပုိင္းေလာက္က ျပင္သစ္နဲ႔ အဂၤလန္ႏုိင္ငံေတြမွာ ေခတ္စားခဲ့တဲ့ Aestheticism ရဲ့ စာေပအႏုပညာ အယူအဆေတြ။ Oscar Wilde တုိ႔လို ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာဆုိရင္ ဆရာသစာနီတုိ႔လိုေပ့ါ အႏုပညာရသအဓိက၀ါဒီေတြက သန္႔စင္တဲ့ အႏုပညာဟာလူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ဆုံးမသြန္သင္မႈေတြနဲ႔ မေရာေထြးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆခဲ့ၾကတယ္။ အႏုပညာဟာ အႏုပညာအတြက္ဆုိတဲ့ ေၾကညာခ်က္က Aestheticism ရဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အယူအဆေပ့ါ။ ညီေလးတုိ႔ အျမင္ကေရာ...ကဗ်ာအႏုပညာမွာ ကဗ်ာဆရာရဲ့ တစ္သီးပုဂၢလ အာရုံခံစားမႈနဲ႔ေခတ္စနစ္လူမႈ၀န္းက်င္အေပၚ အျမင္ေတြ ပါသင့္ မပါသင့္။


အေျဖ ၆။ ကဗ်ာဆရာရဲ့တစ္သီးပုဂၢလ အာရုံခံစားမႈနဲ႔ ေခတ္စနစ္လူမႈ၀န္းက်င္အေပၚ အျမင္ေတြ ပါသင့္တယ္လုိ႕ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေခတ္ရဲ႕ နာက်င္မႈေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္းခံစားေနၾကရတာပဲ။

အေမး ၇။ ကုိယ့္ အျမင္ေျပာရရင္ ျမန္မာစာေပေလာကမွာ Realism အယူအဆနဲ႔ တန္ဖုိးစံႏႈန္းေတြကုိ စြဲလမ္းဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ အယ္ဒီတာေတြနဲ႔ စာေရးဆရာေတြ ရွိေနလို႔ ျမန္မာ၀တၳဳတုိ/ အက္ေဆး အေရးအသားေတြဟာ Realism နယ္ပယ္ထဲမွာပဲ ပိတ္မိေနၾကၿပီး ျမန္မာစကားေျပယဥ္ေက်းမႈ အသစ္ဖြံၿဖဳိးတုိးတက္မႈ မရွိဘဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရပ္တန္႔ေနတာလို႔ ျမင္မိတယ္။ ၁၉၉၅ ၀န္းက်င္ကေန ၂၀၀၅ ေလာက္အထိ ေခတ္စားရွင္သန္ခဲ့တဲ့ ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ စကားေျပေတြကေတာ့ ျခါင္းခ်က္ေပါ့ေလ။ ကဗ်ာအႏုပညာမွာ ဆုိရင္လည္း Modern Conservative ျဖစ္ေနတဲ့ ၀ါရင့္ ၀ါႏုကဗ်ာဆရာေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြ ကဗ်ာဖတ္ ပရိသတ္ေတြ ရွိေနၾကေသးတယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီလို Modern Conservative ေတြကုိ ျမန္မာကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ေရးကုိ မလိုလားတဲ့သူေတြ၊ အေႏွာင့္ အယွက္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစမယ့္ သူေတြလို႔ဆုိႏုိင္မလား။

အေျဖ ၇။ အဟန္႕အတားလုိ႕ေတာ့ကၽြန္ေတာ္မျမင္ပါဘူး။ အားလုံးဟာ ကုိယ့္ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႕ကုိယ္ပဲ ကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈဟာေခတ္ရဲ႕အလုိအရ ေျပာင္းလဲတုိးတက္လာတာကုိ ဘာနဲ႕မွ တားလုိ႕မရႏုိင္ဘူး ထင္ပါတယ္ အစ္ကုိ။

အေမး ၈။ အြန္လိုင္း ကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈဘက္ တစ္ခ်က္ေလာက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရေအာင္။ အြန္လိုင္းက ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ ကဗ်ာေတြအေပၚ ညီေလးတုိ႔ အျမင္ကုိ အုပ္စုနဲ႔ အမ်ဳိးအစားေတြ ခြဲျခားေ၀ဖန္ေပးပါ။ အြန္လိုင္းနဲ႔ ပရင့္တ္မီဒီယာ ပဋိပကၡ ကိစၥ၊ အႏုပညာဗီဇနဲ႔ ကဗ်ာဖန္တီးမႈ အေတြ႔အၾကဳံ အႏုအရင့္ကိစၥ၊ အယ္ဒီတာ မရွိတဲ့ မီဒီယာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ကဗ်ာကုိယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးလို႔ရေနတဲ့ အခြင့္အလမ္းရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ေကာင္းက်ဳိး ဆုိးက်ဳိး၊ အနုပညာ အဆင့္အတန္း သိပ္မရွိတဲ့ ကဗ်ာေတြေအာက္က Like & Comment ကိစၥေတြက အစေပ့ါ။

အေျဖ ၈။ အြန္လုိင္းကဗ်ာေတြမွာကဗ်ာကုိတစုိက္မတ္မတ္ေရးေနတဲ့ လူငယ္/လူၾကီး ကဗ်ာဆရာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း အခုဆုိ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေတြ႕ေနရပါျပီ။ အြန္လုိင္းနဲ႕ပရင့္ ကိစၥေတြကလည္း ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္သြားၾကတယ္။ အႏုပညာဗီဇနဲ႕ ကဗ်ာဖန္တီးမႈ အေတြ႕အၾကံဳကေတာ့ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖတ္တုန္း ေလ့လာတုန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ကဗ်ာေတြလုိင္းေပၚမွာလြပ္လြပ္လပ္လပ္ေရးလုိ႕ရတဲ့ေကာင္းက်ဳိးက ကဗ်ာအေကာင္းစားေတြကုိအြန္လုိင္းေပၚမွာေတြ႕ေနရတာပါပဲ။ ဆုိးက်ဳိးကေတာ့ အစ္ကုိေျပာသလုိ  အႏုပညာခ်ဳိ႕တဲ့ေနတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရးLike & comment ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထြန္းကားလာတာပါပဲ..။ ဒီထက္ပုိဆုိးတာကနာမည္ရျပီးသား ကေလာင္နာမည္ေတြကုိ စာလုံးေပါင္းေလးလြဲရုံေလာက္ေပးျပီး နာမည္ယူေနတဲ့အတုေတြ ေပၚလာတာ အဆုိးဆုံးပဲ အစ္ကုိရာ။


အေမး ၉။ ျမန္မာကဗ်ာေလာကမွာ ကဗ်ာခ်ဥ္းကပ္ခံစား ေ၀ဖန္မႈ လုပ္ၾကတဲ့အခါ တန္ဖုိးထား နားလည္ခံစားမႈ( Appreciation ) နဲ႔ ေကာင္းဆုိး ေ၀ဖန္ ခ်ဥ္းကပ္သုံးသပ္( Criticize ) လုပ္တာ ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားလုံး လုပ္ေဆာင္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဆရာျမဇင္၊ ဆရာ မင္းလွညြန္႔ၾကဴး၊ ဆရာမ်ုဳိးသန္႔၊ ကုိမင္းခက္ရဲ၊ သူရနီတုိ႔ရဲ့ ကဗ်ာခ်ဥ္းကပ္မႈေတြက Criticize ဘက္ကုိ အေလးသာၿပီး ဆရာေမာင္သာခ်ဳိနဲ႔ ကုိ ေအာင္ခင္ျမင့္တုိ႔က Appreciation ဘက္ကုိ အေလးသာတယ္လို႔ ကုိယ္ ျမင္တယ္။ ျမန္မာကဗ်ာေ၀ဖန္ေရးအေပၚ ညီေလးတုိ႔ရဲ့ အျမင္။ ၿပီးေတာ့ အခု ႏွစ္ပုိင္း အြန္လုိင္းမွာ သေဘာထားအျမင္မ်ုဳိးစုံနဲ႔ လူေျပာသူေျပာမ်ားေနတဲ့ ေမာင္ဂ်ဳိကာရဲ့ ကဗ်ာခ်ဥ္းကပ္မႈေတြနဲ႔ လူမႈေရး ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြအေပၚ အျမင္။

အေျဖ ၉။ ကဗ်ာခ်ဥ္းကပ္ေတြကေတာ့ေလးေလးစားစားနဲ႕အားေပးရမွာပါ။ ခ်စ္လုိ႕ရုိက္တာ ေကာင္းေစခ်င္လုိ႕ရုိက္တာမ်ဳိးေတြေပါ့အစ္ကုိ။ ၾကည့္မရလုိ႕ရုိက္တာဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွေလးစားစရာ မရွိတဲ့လုပ္ရပ္ပါပဲ။

အေမး ၁၀။ ၂၀၁၀ အလြန္ ေခတ္ျပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာ အခင္းအက်င္းမွာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၊ အယ္လ္ပီ၊ ကြန္ဆက္ျခဴရယ္၊ စမ္းသပ္၊ ဖလာ့ဖ္၊ စကားေျပကဗ်ာ စသျဖင့္ ကဗ်ာအယူအဆ/ အမ်ဳိးအစားေတြ ရွိေနၾကတယ္။ ေခတ္ျပဳိင္ကဗ်ာ( Contemporary Poetry) ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရအေပၚမွာလည္း အျမင္နဲ႔ ၀ိ၀ါဒ အမ်ဳိးမ်ုဳိး ကြဲျပားေနၾကတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကုိေဇာ္ေဇာ္ထြန္းကေတာ့ ေခတ္ၿပဳိင္ကဗ်ာလို႔ ျမန္မာလို မေျပာဘဲ Contemporary Poetry လုိ႔ အဂၤလိပ္လို တုိက္ရုိက္ သုံးႏႈန္းေျပာဆုိဖုိ႔ အၾကံေပးထားတယ္။ ေခတ္ၿပဳိင္ကဗ်ာဆုိတာ တခ်ဳိကဗ်ာဆရာေတြ ယူဆေနသလို ကဗ်ာအမ်ဳိးအစားသစ္ တစ္ခုလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၁၀ အလြန္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အသစ္ျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ ကဗ်ာအမ်ုဳိးအစားသစ္ေတြကုိ ျခဳံငုံေခၚေ၀ၚတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ေ၀ါဟာရတစ္ခုလား။ ညီေလးတုိ႔ ဘယ္လို ခြဲျခားနားလည္ထားလဲ။ ညီေလးတုိ႔ အျမင္နဲ႔ဆုိရင္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကုိေရာ ၂၀၁၀ အလြန္ ေခတ္ၿပဳိင္ကဗ်ာစာရင္းထဲ ထည့္မလား။ ခ်န္ထားခဲ့ခ်င္လား။ ၿပီးေတာ့ လာမယ့္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု အတြင္း ေခတ္ျပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာရဲ့ အလားအလာ။ ဘယ္လို ကဗ်ာအမ်ဳိးအစားေတြ ဆက္လက္ ရွင္သန္ရပ္တည္ ေနႏုိင္မယ္ ထင္လဲ။ ဘယ္လို ကဗ်ာ အမ်ုဳိးအစားသစ္ေတြ အသစ္ ေပၚေပါက္ ထြန္းကားလာမယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္း ထင္ေၾကးေပးမလဲ။

အေျဖ ၁၀။လက္ရွိစမ္းသပ္ကဗ်ာနဲ႕ ေရးဟန္ေျပာင္းလာတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြအားလုံးကုိျခံဳငုံျပီးေတာ့ ေခတ္ျပိဳင္အျဖစ္ေခၚလုိ႕ရမယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာကအခုဆုိ လူငယ္ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးအစားအျဖစ္ ထြန္းကားလာပါျပီ။ စစ္မွန္တဲ့ အႏုပညာေတြ ေအာင္ျမင္စြာ က်န္ခဲ့မွာပါအစ္ကုိ။ ကဗ်ာက မျပီးဆုံးႏုိင္တဲ့အႏုပညာအျဖစ္နဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးတုိက္တက္ေနမွာပဲ လုိ႕ကၽြန္ေတာ္ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)

စီးကရက္တစ္လိပ္စာ ေအာ္ညဥ္းမိျခင္း

ဘယ္လုိ အကုသုိလ္မ်ဳိးလဲ ေဝးကြာျခင္းထဲကုိ မုိင္တုိင္ေတြ ထုိးထည့္ထားတယ္။ အစစ အရာရာမွာ ကုိယ္က ကုိယ့္လက္ ကုိယ့္ေျခနဲ႕ ေမွာက္မွားတတ္တဲ့ေကာင္။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ရွိခုိးဖုိ႕ ေမ့ေနတတ္ေသးတယ္။ အစြန္းတစ္ဖက္က်တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ လူဆန္ဆန္ တစိမ့္စိမ့္ ရူးသြပ္မိပါတယ္။ ခြက္အလြတ္ထဲ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ေလာင္းထည့္ ပူဆင္းသြားေအာင္ မ်ဳိခ်ပစ္လုိက္တယ္။ ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းလာျပီ။ အသုံးမက်တဲ့ စြဲလန္းမႈေတြက ကုိယ့္လည္ပင္းမွာ ကန္႕လန္႕ျဖတ္စုိက္ဝင္ေနတဲ့ သံတစ္ေခ်ာင္းလုိ နင္ေနတုန္းပဲ။ ဘယ္လုိနည္းလမ္းမ်ဳိးနဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကုိ သစၥာေဖာက္ပစ္လုိက္ရမလဲ။ ကုိယ့္ေသြးသားေတြကုိ တစ္လႊာခ်င္း တစ္စိပ္ခ်င္း ခြာခ်ပစ္လုိက္ရမလား။ ကုိယ့္လည္ပင္း ကုိယ္ၾကိဳးကြင္းျပန္စြပ္ပစ္လုိက္ရမလား။ နာက်င္ေနတဲ့ သားရဲတစ္ေကာင္နဲ႕ေအာ္သံမ်ဳိးနဲ႕ ကုတ္ျခစ္ေအာ္ပစ္လုိက္တယ္။

ကုိယ့္အခန္းက မွန္ခ်ပ္ေတြကြဲ ကုိယ့္အသားစေတြကုိ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ထုိးစုိက္လုိက္သလုိ ခံစားမႈ။ တစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ျခားလာတဲ့အခါ အေမဆုိတဲ့ စကားလုံးေတာ့ ကုိယ္ေရရြတ္မိတယ္။ လူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ေသနတ္ေတြက ကုိယ့္နားထင္ကုိ ေတ့ျဖဳတ္လုိက္ၾကတယ္။ ဒီလူေတြကုိ ဘယ္လုိဘာသာစကားနဲ႕ က်ိန္ဆဲမိခဲ့မွန္း ကုိယ္မသိဘူး။ ေသြးေၾကာေတြ တဆတ္ဆတ္ခုန္ထ။ ကုိယ့္ႏွလုံးသားကေတာ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အလံျဖဴျပထားခဲ့။ ကုိယ့္ခ်ဥ္ဆီထဲမွာ အလဲအထပ္မပါတဲ့ ေမတၱာတရားကုိ ယင္းကုိက္ေနသလုိ တဆစ္ဆစ္ေတာင့္တ။ စိတ္ကူးနဲ႕ဆြဲထားတဲ့ လုံျခံဳတဲ့ အသုိက္အျမံဳဟာ ကုိယ္ငယ္ငယ္ထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေတာင္ မယုံရဲေတာ့တာ ကုိယ့္မွာ အျပစ္ရွိလား။

တစ္ကုိယ္ေရ နာက်င္မႈေတြကုိ ေဖာက္ခြဲပစ္ထုတ္လုိက္တယ္။ ကုိယ္ဟာ ဝံပုေလြတစ္ပုိင္း လူတစ္ပုိင္း။ ေကာက္က်စ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္ဆန္ ေနတတ္တဲ့ေကာင္။ ကုိယ္ေရးျပီး ကုိယ္တုိင္မၾကိဳက္လုိ႕ ဆြဲျဖဲပစ္လုိက္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လုိေကာင္ပါ။ သစၥာတရားနဲ႕ ခပ္ကင္းကင္းေနတတ္လာျပီ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထဲမွာ လုိသေလာက္ေနလုိက္ရုံပဲ။ လူျဖစ္ရႈံးေနရတာ အသက္တစ္ရာလည္း မေနခ်င္ဘူး အမႈတစ္ရာလည္း မေတြ႕ပါရေစနဲ႕။ ေသြးနဲ႕ကုိယ္ သားနဲ႕ကုိယ္ေတြပဲ။ ခ်စ္တတ္တယ္ မုန္းတတ္တယ္ အဆုိးဆုံးကေတာ့ သိပ္ဝမ္းနည္းတတ္တယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ တရႈိက္မက္မက္ ရွဴရွိက္ခ်င္စိတ္ေတြရွိတယ္။ လူကုိလူခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကင္းရွင္းမွာလဲ ကုိယ္ေသရင္ ကုိယ့္မ်ဳိးဆက္က ဒီဆုကုိ ထပ္ေတာင္းၾကအုံးေပါ့။ နံရံကုိ ပစ္ခြဲေနတဲ့ ကုိယ့္ႏွလုံးသားက နတ္ဆုိးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ညွစ္ထားသလုိ နာနာက်င္က်င္ ေၾကကြဲေနရတုန္းပဲ။ ဒီအခန္းမွာ ကုိယ့္ေၾကကြဲစိတ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။

ေနရတဲ့ စနစ္ထဲမွာ ကုိယ္တုိ႕ေတြ ရန္ျဖစ္မေနနဲ႕ေတာ့။ ဘယ္သူမွ ဘာေကာင္မွမဟုတ္။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီးေနရတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ အာဏာရွင္ေတြကုိ ဘယ္သူကဖန္ဆင္းလုိက္တာလဲ။ စာနာစိတ္ ငတ္ေသရတဲ့ လူေတြ ကမာၻၾကီးမွာ မ်ားလာတယ္။ ကုိယ့္အျဖစ္ကုိယ္ ငုိေၾကြးေနရုံကလြဲလုိ႕ ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္မလဲ။ ဒုကၡသမုဒၵရာထဲ စီးနင္းလုိက္ပါလာၾကသူေတြ သုခဆိပ္ကမ္းက ဘယ္ေနရာလဲ။ ကုိယ့္ေသြးအမ်ဳိးအစားေတာင္ ကုိယ္ေမ့တတ္ေနျပီ။ ျပည္တန္ဆာလား ျပည့္တန္ဆာလား ေအး.. ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေခၚရရင္ေတာ့ ဖာ။ အရွက္တရားက စားဝတ္ေနေရးေလာက္ အေရးၾကီးပါေတာ့မလား။ ကေလးမတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားလုိ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက ငယ္ထိပ္ကုိ တဒုိင္းဒုိင္း ပစ္ေနတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္ပဲ။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ဘဏ္တုိက္ထဲက ေငြေတြလုိ ေပါေပါေလာေလာ ထုတ္သုံးေပးလုိက္ပါ။ အခုေတာ့ ဘယ္လုိ ေျမွာက္ေပးရမွန္းမသိ ပေပ်ာက္ေရးလည္းမဟုတ္ ကူညီေရးလည္းမဟုတ္ စာနာေရးလည္းမဟုတ္  မသာေလာင္းအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ဘဝထဲ ပါသေလာက္ ယူသြားၾကေပါ့ေလ.။

ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)

သူ႕ Mobile phone ေလးက.... ကုိယ္ဆက္ရင္ ဒီလုိျပန္ေျပာတယ္

ဘယ္လုိပုံစံမ်ဳိး ေၾကြက်ေပးရမလဲ ဟန္နီ..
ကုိယ့္စိတ္ကူးဟာ တစ္ခါတစ္ခါ ရူးျပီးလြတ္ထြက္သြားတယ္
မင္းရဲ႕ေမႊးညွင္းႏုနုေလးေတြနဲ႕ အဝါေရာင္လက္ေမာင္းသားေပၚမွာ မင္းပါးျပင္ကုိၾကည့္ရင္း ကုိယ့္စိတ္နဲ႕ကုိယ္ တစ္ေန႕တစ္ၾကိမ္ ျပစ္မွားခြင့္ျပဳပါ  မင္းမ်က္ဝန္းထဲက အေရာင္မွာ ကိုယ္ဟာ တလက္လက္ေတာက္ပခ်င္တယ္ ကုိယ့္အခ်စ္စိတ္ဟာ ရြဲရြဲစုိေနတဲ့ ေရစုိအဝတ္တစ္ထည္ပဲ ကံသုံးပါးနဲ႕ ေမာဟုိက္မိတုိင္း မင္းနာမည္ေလးပဲ အပန္းေျဖရြတ္ေနခဲ့ရတဲ့ေကာင္ေပါ့ မင္းရဲ႕ Mobile phone ေလးဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနတယ္ဟန္နီ

ဒီလုိပါဟန္နီ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သံသယျမဴၾကားမွာ ခပ္ဝါးဝါးေတာ့ ျမင္ေနပါရေစ ကုိယ့္ကဗ်ာထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ဘယ္ဘုရားသခင္မွ ဖန္ဆင္းထားတာမဟုတ္ဘူး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ လူသြားစၾကၤန္ေပၚ ေရႊ႕ထားရမွာလား ဒီအရသာကုိ ကုိယ့္အူလမ္းေၾကာင္း အဆုံးထိ မ်ဳိခ်ထားရမလား ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ တျဖည္းျဖည္း အက္ကြဲလာတဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္လုိပဲ ဟန္နီ မင္းဟာကုိယ့္အိပ္မက္ျဖဴျဖဴထဲက ထိေတြ႕မရတဲ့ သိပ္လွတဲ့ တေစၦမေလးပဲ ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ျပန္ရွမိတဲ့ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလုိ သတိရမိလုိက္တုိင္း ရင္ဘတ္မွာ အက္ကြဲရာေတြတစ္ပုံတစ္ပင္ ရင္ကြဲနာလား ရွင္ကြဲနာလား တဆစ္ဆစ္နဲ႕နာေနရတဲ့ သတိတရေဝးကြာျခင္းပါပဲ ဟန္နီ သံေယာဇဥ္ေတြ မတ္တပ္ထထရပ္တဲ့အခါ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႕ လြမ္းတတ္ေနခဲ့ေပါ့ မင္းရဲ႕လက္သူၾကြယ္မွာ ကုိယ့္အလြမ္းေတြနဲ႕ မင္းကုိ ေစ့စပ္ထားခ်င္ပါတယ္ဟန္နီ မင္းရဲ႕ Mobile phone ကကုိယ့္ကုိ မအားေသးဘူးလုိ႕ေျပာတယ္ ဟန္နီရယ္

ႏွလုံးသားနဲ႕ဦးေႏွာက္က ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕တြက္ရင္ အႏၱရယ္အရွိဆုံး အကြာအေဝးပဲ အေမွာင္ဆန္တဲ့ ပ်င္းစရာယဥ္ေက်းမႈေတြ အဟုတ္ၾကီးမွတ္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ပ်က္ အခ်စ္ဒႆနေတြ ဒီေလာကမွာ က်ဆုံးပါေစ ဒီလူေတြကုိထားခဲ့လုိက္ မင္းဟာ ကုိယ့္ရဲ႕လူ႔အဖြဲ႕အစည္းပါ ဖ်က္မရတဲ့ ကုိယ့္ေသြးျပန္ေၾကာထဲက တက္တူးပါဟန္နီ မက်က္ေသးတဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ကုိယ္က ကဗ်ာအႏုပညာမွာ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေမွာက္မွားခဲ့ေပါ့ မင္းက ကုိယ္စြဲလမ္းႏွစ္ျခိဳက္မိတဲ့ ဝါက်တစ္ေၾကာင္းေပါ့ ကုိယ့္ႏွလုံးသားက အစာမစားပဲ ေဆးမွားေသာက္မိသူလုိ တုန္တုန္ရင္ရင္ မင္းရဲ႕လက္သည္းေလးေတြမွာ ကုိယ္က ရူးသြပ္မိပါတယ္ မင္းနဲ႕ကုိယ္ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားကုိယ္စီနဲ႕ လူသားပီပီ တစ္ေလာကလုံးကုိ ခ်စ္ျပလုိက္ခ်င္တယ္ မင္းရဲ႕ Mobile phone ေလး စက္ပိတ္ထားတယ္တဲ့ ဟန္နီ

တစ္ခုခုဆုိ ကုိယ့္ကုိအျပစ္မတင္လုိက္ပါနဲ႕ ေသြးဆုံးေနတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ထဲမွာ မင္းနဲ႕ကုိယ္က ဘယ္လုိဝဋ္ေၾကြးမ်ားပါလာသလဲ မင္းဟာ ကုိယ့္သမုဒယဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသမီးေပါ့ ဟန္နီ တစ္စက္ခ်င္းက်ေနတဲ့ လရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈအေရာင္ပဲ မင္းပဲ ေျပာၾကည့္ဟန္နီ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ႏွစ္ဖက္သြားဓါးလုိ ဘယ္ဘက္ျဖစ္ျဖစ္ အစြန္းေရာက္ႏုိင္တာေပါ့ လူု႕အျဖစ္မွာ တန္ဖုိးအနည္းဆုံး အျဖတ္ခံရတဲ့ ေလလံေစ်းကြက္ဟာ ကုိယ္တုိ႕လူငယ္ဘဝပါပဲ ဟန္နီ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြအမ်ားၾကီးထဲ မင္းနဲ႕ကုိယ္က.. မင္းဆုံးျဖတ္ခ်က္ပဲ ဟန္နီ ကုိယ္ဟာ ခ်စ္ျခင္းတရားထဲမွာ သဲၾကိဳးေတာ့ မျပတ္ပါရေစနဲ႕ဟန္နီ မင္းစကားတစ္ခြန္းထဲနဲ႕ ေလာကဓံၾကီးကုိ ကုိယ္ေမာက္မာျပလုိက္ပါရေစကြာ.. မင္းရဲ႕ Mobile phone ေလး နံပါတ္ေျပာင္းသြားျပီလား ဟန္နီ...။

ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)

ဒီေန႕ေခတ္လူငယ္ အခ်ဥ္မဟုတ္ဘူး အခ်ဳိသပ္လုိ႕မရဘူး ေတာ္ကီေခတ္ၾကီး ဆုံးသြားရွာျပီ

အေမွာင္ေယာင္ ဆုိးထားတဲ့ ညပ်င္းပ်င္းထဲ စုန္းေတာက္လုိက္သလုိ ဖ်တ္ခနဲ လက္ခနဲ စိမ္းသြားတယ္ ဘာေတြလဲ ကၽြန္မနားက အေမွာင္ကားေတြပဲ အခ်ဳိဓါတ္မရွိတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကုိ စုပ္ယူနမ္းရွႈိက္ စိတ္တူကုိယ္တူ ရူးသြပ္လုိက္ၾက မြန္းၾကပ္မႈေတြကုိ ဓါတ္ပုံထဲက ေခၽြးေတြရႊဲနစ္ေနတဲ့ ရင္သားေပၚမွာ ပစ္ခြဲပစ္လုိက္ ဘယ္ဘုရားရဲ႕အလုိေတာ္အတုိင္းမွ မေနႏုိင္ေတာ့တဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲ အမွန္တရားနဲ႕ ေမွာက္မွားမိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွင္တုိ႕အညွီအေဟာက္ေတြ အစြယ္လာထုတ္မျပနဲ႕ နားကားသြားမယ္

ေဒါသဆုိတာ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ ကာကြယ္ေရးပစၥည္းလားကေလး ကုိယ္က မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဓါတ္ပုံေအာက္မွာ မင္းတုိ႕ရဲ႕ Face Book ယဥ္ေက်းမႈထုံးစံအတုိင္း အမည္မဲ့သူရဲေကာင္းေတြလုိေတာ့ မဆဲတတ္ဘူး မင္းစိတ္ထဲမွာ ကုိယ္ဟာ ခပ္တုံးတုံးေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အသိတရားကုိေန႕တုိင္း Update လုပ္ထားတဲ့ေကာင္ မင္းဓါတ္ပုံေအာက္က ကုိယ့္ Comment ကုိ ရုိရုိေသေသ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေပါ့ ကေလး 

ရွင္ ဘာေျပာလုိက္တယ္.....
အဲဒီပုိ႕စ္က ကုိယ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရွင္လတ္လတ္ ေမွာက္မွားမိေစတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေပါ့ ဟုတ္လား
ဘလုိင္းၾကီး ဘီလူးဆုိင္းတီးျပီး ဝင္မလာနဲ႕ေလ အလွဴအိမ္မဟုတ္ဘူး ရွင္တုိ႕ရဲ႕ မေနာကံေျမာက္ ျပစ္မွားမႈေလာက္ကုိ ေၾကာက္ေနရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ေပါင္သားျဖဴျဖဴေတြကုိ ထုတ္မျပဘူး Sex မွာလက္ယဥ္ေနတဲ့ ငေၾကာင္ေတြေနတဲ့ေလာက လိင္မႈဆုိင္ရာ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ အပ်ဳိရည္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနျပီလဲ စကတ္နဲ႕ေဘာင္းဘီေအာက္က ျပက္လုံးေတြနဲ႕ တဟားဟား တဟီးဟီး ရယ္ေနတဲ့ လူေတြ ရွင္မုိ႕လုိ႕ ႏွလုံးအေမာအေဖာက္ခံေနတယ္ သိပ္စဥ္းစားမေနနဲ႕ ေတာ္ကီ ခပ္မုိက္မုိက္ေတြတက္လာရင္ ရင္ခုန္ျပီး လင္တရူးတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ဘူး

မင္းရဲ႕ေခြက်ေနတဲ့ ဆံႏြယ္ကအစ ေျခအဆုံး ခ်စ္ျခင္းတရားေတြနဲ႕ ႏွလုံးသားအလုိေတာ္က် ျပစ္မွားမိတာ သန္႕စင္မႈတစ္ခုလုိ႕ မင္းျမင္ၾကည့္ေပးပါကေလး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသက္သက္ဆုိတာ မင္းသိထားခဲ့တဲ့ ဂရိဒ႑ာရီပဲ လူ႕အျဖစ္ကုိ ကေယာင္ကတမ္းရလာတဲ့သူေတြ ရမၼက္နဲ႕ၾကီးျပင္းလာျပီးမွ ဟန္ေဆာင္ၾက ဆိတ္ကြယ္ရာက်မွ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ စိတၱဇေတြေၾကာင့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ လူမဆန္တဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းေတြမ်ားလာခဲ့ေပါ့ ထားခဲ့လုိက္ပါ ကေလး ဒီလူေတြနဲ႕ေဝးရာမွာ မင္းကုိ ကုိယ္က တပ္မက္စြဲလန္းမႈေတြနဲ႕ ခ်စ္မိပါတယ္ ကေလးေရ...

ဘာရွင့္ ကၽြန္မကုိခ်စ္တယ္ဟုတ္လား..
ဒါကၽြန္မအတြက္ အရယ္ရဆုံး ဟာသပဲ အခ်စ္က အစာအိမ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ အေဝးၾကီးေရာက္သြားမွာ ေနပါဦး...ဒီစာသားထဲမွာ ရွင့္လိင္စိတ္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ပါလဲ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ေစာ္ကားခံရျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ အခ်စ္ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္နဲ႕ တက္မလာနဲ႕ ကၽြန္မက ရွယ္လီနဲ႕ ဘုိင္ရြန္ေတာင္ ရင္မခုန္ဘူး ဆုိေနတဲ့ သီခ်င္းက Do it like a dude ဘာနဲ႕မွ မခ်ဳပ္နဲ႕ လုိအပ္ရင္ မုိးမႊန္ေအာင္ ရုိင္းစုိင္းပစ္လုိက္ဖုိ႕ အဆင္သင့္ စီးကရက္၊အရက္နဲ႕ စိတ္ၾကြေဆးျပား ရွင္ဘယ္လုိနားလည္ထားလဲ အရွက္ေရာ အသက္ေရာ လုိခ်င္ရာနဲ႕လဲပစ္လုိ႕ရတယ္ Do or die ပဲ 

ၾကြပ္ဆပ္ဆပ္ေခတ္ၾကီးမွာ က်ဳိးေက်ရာေတြမ်ားလာတာ ဘာမ်ားဆန္းလဲ ႏွလုံးသားက အစာအိမ္နဲ႕ အေဝးၾကီးပဲဆုိတာ သိပ္မွန္တာေပါ့ ကေလး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမပါပဲ စိတ္ပါလက္ပါ ဘယ္သူ႕ကုိမ်ား ဆက္ဆံလုိ႕ရမလဲ နန္႕ေၾကာထ အခ်စ္ကဗ်ာေတြထဲ ကုိယ့္ကဗ်ာကုိ ဆြဲမထည့္ပစ္လုိက္ပါနဲ႕ ဗီးနပ္စ္ေလာက္နဲ႕ တက္လာရင္ ေတာက္ခ်ခံရမယ့္ ကဗ်ာေခတ္ေလ ကေလးရဲ႕ ေခတ္ေပၚမိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ စရုိက္အတုိင္း မင္းကုိယ္မင္း ဆုိရွယ္က်ခ်င္က်ေပါ့  ကုိယ့္က်င့္တရားနဲ႕ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားကုိေတာ့ အလုံးလုိက္လဲတပ္လုိ႕မရဘူးဆုိတာ မင္းသိထားရမယ္ ကေလး

ဟင္းဟင္း.. ဟုတ္တယ္ ကၽြန္မက သံေခ်းတက္ေနတဲ့မိန္းမ ဘာျဖစ္ေသးလဲ I don't care ဟုိက္ထားတဲ့ ရင္သားေတြကုိ ရွင္တုိ႕ပဲၾကည့္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ရုိင္းစုိင္းလုိက္ၾက ရမၼက္ေတြ ပြစာၾကဲေနတဲ့ ဦးေဏွာက္ၾကီးနဲ႕ ေဝဖန္လုိက္ မ်က္လုံးေတြက ဗုိက္သားဝင္းဝင္းေတြကုိ စုိက္ဝင္ေနတယ္ လူေတြရဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈက ေႏြရာသီထဲမွာ European suite ဝတ္လာတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းလုိပဲ အုိက္စပ္စပ္နဲ႕ ၾကည့္မေကာင္းတဲ့ Fashion ကၽြန္မဝတ္ထားတဲ့ ဝမ္းကြာတားနဲ႕ ကၽြန္မ ရွင္ကေရာ ဘယ္ဟာကုိခ်စ္တာလဲ ရွင္တုိ႕ ပါးစပ္ထဲမွာ Free style ဆုိသလုိ မုသား flow ေတြအျပည့္ နားေထာင္ၾကည့္ေသးတာေပါ့ ရွင့္ရဲ႕ပစ္ေပါက္မယ့္ စကားလုံးေတြကုိ

အေက်ာ္အခြ လည္ပင္းျဖတ္နင္းခံရတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြမွာ မင္းဟာ ႏွစ္ဖက္သြားဓါးတစ္ေခ်ာင္းေယာင္ ေဆာင္ထားပါ ကေလး ေလာကၾကီးက ေငြသံတခၽြင္ခၽြင္ျမည္မွ အရသာခံလုိ႕ရမယ္တဲ့ေလ ေအာက္ေသြးတုိးေနတဲ့ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈၾကီးကုိေတာ့ ဂရုမစုိက္နဲ႕ေတာ့ ကဗ်ာဆရာကုိသွ်ား ေျပာသလုိ ကုိယ့္မုသားဟာ အႏုပညာဆန္တဲ့ လွပတဲ့ မုသားေပါ့ ကေလး ကုိယ့္ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ တစ္ခါသုံးခြက္တစ္ခုထက္ တန္ဖုိးထားေစခ်င္တယ္ မင္းဟာကုိယ့္ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈအေကာင္းဆုံး စကားလုံးေတြနဲ႕ စာသားအေဆာက္အအုံတစ္ခုေပါ့ ကေလးရယ္

ရွင္ကလဲ ခုႏွစ္ေဆြး ရွစ္ေဆြးက သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ေတြကုိ ဆလမ္းလာရြတ္ျပန္ျပီ
ထားလုိက္ေတာ့ ရွင့္စကားလုံးေတြ ျပန္သိမ္းထား အိတ္ကပ္ထဲကုိ ေရအျပည္ခပ္လာခဲ့ လန္းမယ့္ေနရာေတြ ဒုိးမယ္ဆုိ ရွင့္ဖုန္းနံပါတ္ ကၽြန္မကုိေပးထား အေလ်ာ္အစားၾကမ္းခ်င္ ၾကမ္းမယ္ မအံ့ၾသနဲ႕ ကၽြန္မက တစ္ခါတစ္ေလ မိန္းမစစ္စစ္ တစ္ခါတစ္ေလ Lesbian အခုေလာေလာဆယ္ မလန္းဆန္းေတာ့တဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႕ ပစ္ေပါက္တဲ့ ရွင့္ရင္ခုန္သံကုိ ခံႏုိင္ရည္ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲလုိ႕ စမ္းသပ္ခ်င္တယ္ ရွင့္သေဘာတူညီခ်က္ကုိ မက္ေဆ့ခ်္ျပန္ပုိ႕လုိက္...

ဟားဟားး.. အုိေက ေတာ္ကီေခတ္ၾကီး အသက္ရႈရပ္သြားျပီးဆုိတာ မင္းနဲ႕ကုိယ္ႏွစ္ေယာက္စလုံး သိျပီးတဲ့ေနာက္ေပါ့ ကေလးေရ..။

(ေခတ္ေပၚေစ်းကြက္ထဲက အလန္းဇယား... ကဗ်ာကုိ ျပန္ျပင္ျပီး ေရးထားျခင္းမွ်သာ)

ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)

လြင့္က်ခဲ့ေသာ အနာရြတ္မ်ား

စိတ္ေတြေလးေနတဲ့ မနက္ခင္းမွာ ျဖတ္ရုိက္ခံရတဲ့မ်က္ႏွာလုိ မာနေတြေရာင္ကုိင္းေနခဲ့ရ သူတုိ႕ေထြးတဲ့အရာေတြကုိ ကုိယ္က သည္းခံေနရေအာင္ ေျမၾကီးမွမဟုတ္ခဲ့တာ။ အခ်ိန္မေရြးေပါ့ ေပါက္ကြဲထြက္ႏုိင္ေအာင္ ျပင္ထားခဲ့တာ ျပင္းအားမေကာင္းေပမယ့္ ရင္းၾကေၾကးဆုိရင္ ကုိယ္လည္း အေသခံ ကို္ယ့္လည္ပင္းကုိယ္ေသြးထားခဲ့တာပါ။ အေမွာင္မွာ ရမ္းသမ္းျပီးစမ္းေနေပမယ့္ ရစ္သမ္မိေနတဲ့ အခ်ဳိးေတြၾကားမွာ ကုိယ္ကဘာျငင္းေနအုံးမွာလဲ မစၥတာမုိးဇက္ ခင္ဗ်ားဂီတကုိက်ေနာ္ ေဝဖန္စရာမွမလုိတာေလ။ ေသျခင္းတရားနဲ႕ကုိယ္တုိ႕က လက္ဆြဲႏုတ္ဆက္ထားတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြ မွတ္မွတ္ရရ ကုိယ့္ေနရာကုိယ္ရွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ေန႕က ကုိယ့္သမုိင္းထဲမွာ ကုိယ့္ကဗ်ာေတြ ဒီမုိကေရစီရထားတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ မိတ္ေဆြဆုိတာ ပုလင္းမတူေပမယ့္ ဘူးဆုိ႕တာခ်င္းေတာ့ တူခဲ့တာပဲ ကုိယ္နဲ႕သူတုိ႕က ဘာသာစကားေတြ ဓါတ္ခြဲခဲ့ၾကေသးတယ္ လိမ္ေျပာတာခ်င္းအတူတူ ကမာၻသုံးစကားက အျပစ္နည္းတယ္တဲ့လား ခြင့္လႊတ္ပါ ကုိယ္ရဲ႕ေထာ့က်ဳိးဘာသာစကားက ေထာင့္က်ဳိးခ်င္မွက်ဳိးမယ္ ကုိယ္လည္းကဗ်ာဓါတ္ခပ္ပါးပါးနဲ႕ ဘာေတာ့ဘရက္ ကဗ်ာေတြကုိ အရုိးမရွိတဲ့လွ်ာနဲ႕ ရြတ္ျပခ်င္တာေပါ့.။ အဲဒီမွာ ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႕ရြတ္ေနတဲ့ကဗ်ာေတြရွိတယ္ အစာေခ်ဖ်က္အားေကာင္းတဲ့ေခတ္မွာ အူပါးလာတဲ့ကဗ်ာေတြက သိပ္ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းတာေပါ့။ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ရင္း ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ကုိ အားရပါးရ ငုိခ်င္းခ်ခဲ့တာပါ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ လက္တစ္ဆန္႕စာအကြာအေဝးေလ အဲဒီအတြက္ေတာ့ ကုိယ္ပုိင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ အဓမၼမက်င့္ခုိင္းပါနဲ႕ လူလူခ်င္းအရုိးလုေနတာကုိ ကုိယ့္မာနက ျပန္ရွက္ခုိင္းေနလုိ႕ပါ။ အနာရြတ္ေတြ အသုိင္းနဲ႕အဝုိင္းနဲ႕ ေနတဲ့အထဲ ကုိယ့္လွ်ာနဲ႕ သူမ်ားအနာေတြသပ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး ကုိယ့္မြန္းၾကပ္မႈကုိ အေရာင္းစြံမလားလုိ႕ ခံစားခ်က္ေတြ အေရာင္တင္ၾကည့္တာ ကုိယ့္ညေနကေတာ့ အခုထိခပ္မြဲမြဲပဲ။ အစြဲအလမ္းေတြထဲမွာ နတ္တင္သလုိ ကုိယ့္ကဗ်ာေတြ ခြဲတမ္းအခ်ခံဖုိ႕ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္က ျမတ္ႏုိးတဲ့အရာေတြကုိ ေသြးေၾကာထဲ အစြန္းေရာက္ေအာင္ ထုိးထည့္ထားတဲ့ေကာင္ေလ သက္သာရာရမလားလုိ႕ ပက္လက္အိပ္တဲ့အထဲ ကုိယ္မပါခ်င္ဘူး။ (ကုိ)လွသန္းလုိပဲ ကုိယ့္အေၾကာင္းေမ့ထားခ်င္လုိ႕ ကုိယ္ကလည္း သူမ်ားအေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနခဲ့တာပါ တကယ္ေတာ့ က်က်န္ခဲ့တဲ့ တပုိင္းတစ္စေတြလုိက္ေကာက္ရင္း ေဆးထူထူသိပ္ထားတဲ့ အနာေတြ ရင္းသထက္ရင္းလာတယ္။ ကုိယ့္ခႏၶာငါးပါးမွာ ေဝဒနကၡႏၶာ အင္းအားၾကီးေနခဲ့တာကုိေတာ့ အားလုံးမသိေအာင္ ဟာသလုပ္ထားခဲ့တာပဲေလ..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ညီမေလးကုိ ေပးလုိက္ပါ

လမင္းၾကီးက သိပ္သာယာတယ္ ညီမေလးရယ္
ကုိကုိက ညီမေလးကုိ ပုံျပင္ေလးေျပာျပမွာေပါ့
ဆာေလာင္မႈေတြၾကားမွာ နားနားေနေန ေနလုိ႔မရဘူးေလ
ယာယီတဲေလးမွာ ဆန္ၾကမ္းေတြကုိ မဝေရစာေလးနဲ႕
ကုိကုိတုိ႕ အံၾကိတ္ျပီး ျဖတ္သန္းရေအာင္ ညီမေလးရယ္
အားတင္းထားပါ ညီမေလး မီးဆုိတာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျငိမ္းမွာေပါ့ကြယ္
ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းေလးကုိ သတိရတယ္
အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ သတိရတယ္
ကြဲကြာသြားတဲ့ အေဖနဲ႕အေမကုိ သတိရတယ္
ႏွင္းေတြဆုိင္းေနတဲ့ အိမ္ဝုိင္းေလးကုိ သတိရတယ္
အေဖ့ရဲ႕ပုံျပင္နဲ႕ ထမင္းခြံ႕တဲ့ အေမ့လက္ကုိ လြမ္းတယ္တဲ့လားညီမေလး
ခ်မ္းေနျပီလား ညီမေလးရယ္ အေႏြးထည္မရွိတဲ့ ဒီေဆာင္းမွာ
ညီမေလး အက်ၤီေလး မလဲ/မေလွ်ာ္ ျဖစ္ေသးဘူး
အျပစ္ကင္းတဲ့မ်က္ႏွာေလးမွာ စစ္ရဲ႕ဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕
စိတ္မေလွ်ာ့လုိက္ပါနဲ႕ ညီမေလးရယ္ ကုိကုိ ေထြးေပြ႕ထားပါ့မယ္
ေသနတ္သံေတြၾကားရင္ ႏုတ္ခမ္းေလးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လုိ႔
အရြယ္နဲ႕မလုိက္ေအာင္ ေၾကာက္ရြံမႈေတြၾကီးစုိးခံရတဲ့ ညီမေလးရယ္
ညီမေလးရဲ႕ ဆံပင္ေလးေတြ ဆီမရွိပဲ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္
ညီမေလးရဲ႕ အသားအေရေလးေတြ ေရဓါတ္ခန္းေျခာက္ေနတယ္
ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလး အခ်ိန္တုိင္း ေၾကာက္လန္႕ေနတယ္
ညီမေလးရဲ႕ ဆုိေနက်သီခ်င္းေလး ႏုတ္ဖ်ားကေန ထြက္က်မလာေတာ့ဘူး
ညီမေလးရဲ႕ ၾကယ္စင္ေလးႏွစ္ပြင့္က မလင္းလက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး
ကုိကုိ႕ရင္ခြင္ထဲက ညီမေလးရဲ႕ ဆုေတာင္းသံတုိးတုိးေလးက ေၾကကြဲေနရွာတယ္
အုိ..အဖဘုရားသခင္ ေသနတ္သံေတြ ဖယ္ရွားေပးပါတဲ့လားကြယ္...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ပန္းႏုေရာင္ေန႕ရက္မ်ား

သံတူေၾကာင္းကြဲ အက္သံေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ပန္းႏု ရုိးရုိးေလးပဲဆုံခဲ့ပါတယ္။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ မုိးသားေတြ ေအာက္မွာ က်ေနာ္ ထီးမပါပဲေလွ်ာက္သြားခဲ့မိပါတယ္။ သူမကလည္း က်ေနာ့္လုိပဲ ဦးတည္ရာမဲ့လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕က်ေနာ္ ခလုပ္တုိက္ခဲ့မိရုံေလးပါ။ ခ်စ္သူအျဖစ္မွ ရပ္စဲျခင္းခံရသူတစ္ေယာက္နဲ႕ ေလြလြင့္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားတစ္ခု ပူးေပါင္းေရးေကာ္ဖီတစ္ခြက္စီကုိ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ေသာက္ခဲ့မိၾကတယ္။ ပန္းႏုဆုိတဲ့ ပညတ္အတုိင္း သူမဝတ္ထားတဲ့ ပန္းႏုေရာင္အထက္ေအာက္ ဆင္တူအက်ီၤေလးနဲ႕သိပ္ကုိလွပါတယ္။ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းထဲမွာ ပန္းႏုနဲ႕က်ေနာ္ လက္ဆြဲႏုတ္ဆက္လုိက္ၾကတယ္။ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ပန္းႏုကုိ သူ႕ခ်စ္သူက ဘာအတြက္လမ္းခြဲသြားခဲ့တာလဲ။ အေျဖမရွိတဲ့ပုစာၦတစ္ပုဒ္လုိပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ပန္းႏုဆုိတဲ့ေကာင္မေလးက သိပ္ကုိဟာသဆန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အေတြးအေခၚရင္က်က္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးအရမ္းဆန္တယ္ ကပ္သီးကပ္သပ္ သိပ္ကုိႏုိင္ပါတယ္။

ပန္းႏုနဲ႕က်ေနာ္ ခ်ိန္းထားတယ္။ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ရဲ႕ ခုံတန္းတစ္ခုမွာေပါ့။ က်ေနာ္စေရာက္ျပီး နာရီဝက္သာသာအထိ ပန္းႏုေရာက္မလာေသးဘူး။ အင္းလ်ားကန္ရဲ႕ေရျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ္ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးေတြနဲ႕ အင္းလ်ားကန္ေရျပင္ကုိ က်ေနာ္ ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ဆြဲေနခဲ့မိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ေတာ့မသိဘူး ေဘးနားက ဆူညံေနတဲ့စကားေျပာသံေတြက က်ေနာ့္ကုိလႈပ္ႏုႈိးမွ သတိဝင္လာတယ္။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပန္းႏုနဲ႕ ကန္ေဘာင္ရဲ႕အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ စကားမ်ားေနတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။

“ က်မ ပုိက္ဆံအိတ္ေပ်ာက္တာ ဘယ္လုိလုပ္ေပးမွာလဲ ”
“ ဟာ..က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ဘာဆုိင္လုိ႕ လာေျပာေနတာလဲဗ် ”
“ ရွင္တုိ႔နဲ႕မဆုိင္ရင္ ရွင္တုိ႕ကုိရဲသြားတုိင္မယ္ ”
“ က်ေနာ္တုိ႕ကုိ ဘာလုိ႕ရဲသြားတုိင္ရမွာလဲဗ် ”
“ ရဲမတုိင္လုိ႕ ဘယ္သူ႕ကုိသြားတုိင္ရမွာလဲ ”

အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ သူမနဲ႕စကားေျပာရင္း ေခါင္းေတြတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္ေနျပီ။ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ပန္းႏုက

“ အဲဒါက်မရည္းစားပဲ ရွင္တုိ႕နာဖုိ႕သာျပင္ေပေတာ့ သူက ကရာေတးခါးပတ္နက္ ရထားတာ ”

အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္က သူမအဲဒီလုိေျပာလုိက္တာနဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ ဂရုတစုိက္ေသခ်ာၾကည့္ေနျပီ။ က်ေနာ္လည္း အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ကုိ မ်က္ေစ့မွိတ္ျပျပီး ထြက္သြားဖုိ႕ အခ်က္ျပလုိက္တယ္။ အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူမေဒါသေတြက က်ေနာ့္အေပၚစုျပံဳက်လာပါတယ္။

“ နင္ကလည္း အားကုိးရမလားလုိ႕ ရည္းစားခဏေတာ္ပါတယ္ အသုံးကုိမက်ဘူး ”

ဟုေျပာကာ ဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္နဲ႕ေလွ်ာက္သြားျပီး ခုံေပၚကုိထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ က်ေနာ္က ပုိက္ဆံအိတ္ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာလားလုိ႕ေမးေတာ့ အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္က အတြဲေခ်ာင္းေနတာကုိ ၾကည့္မရလုိ႕ သက္သက္ရစ္တာတဲ့ေလ။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ကပ္သီးကပ္သပ္ႏုိင္လုိက္တဲ့ ေကာင္မေလးလဲဗ်ာ။

“ ပန္းႏု မေန႕ကနင့္ကုိ ငါေမးထားတာေလ အဲဒါဒီေန႕ေျပာျပမယ္ဆုိ ”
“ ေအးပါ ေျပာျပမလုိ႕နင့္ကုိ ဒီကုိလာခုိင္းတာေပါ့ဟ ”
“ ဒီလုိဟ ငါ့ခ်စ္သူက ငါ့ကုိသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ငါထင္တာေျပာတာေနာ္ ”
“  ဒါေပမယ့္ ငါကသူ႕ကုိမခ်စ္ဘူး သံေယာဇဥ္ေလးနဲ႕တြဲမိခဲ့တာဟ ပထမေတာ့   
  ငါလည္းသူ႕ကုိခ်စ္တယ္ထင္တာ   အခုေတာ့ ငါသူ႕ကုိမခ်စ္ဘူးဆုိတာသိလုိ႕ လမ္းခြဲလုိက္တာ ”
“ ဟင္...နင္ေျပာေတာ့ သူကျဖတ္သြားတာဆုိ ”
“ အဟဲ.. နင္သနားျပီး ေကာ္ဖီတုိက္ေအာင္လိမ္ေျပာလုိက္တာ ”

က်ေနာ့္မွာရယ္ရအခက္ ငုိရအခက္နဲ႕ စိတ္ဆုိးလုိ႕ကလည္းမရ။ သူမကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေရျပင္ကုိၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ေျပာေနပုံက ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ျဖဴစင္လြန္းလုိ႕ က်ေနာ္သူမကုိပဲ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဆည္းဆာအက်ေနေရာင္ခပ္ပါးပါးေလးမွာ သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ေလးေတြလြင့္ေမ်ာေနပုံက သိပ္ကုိလုိက္ဖက္လြန္းတယ္။ အဲဒီညေနခင္းေလးမွာ သူမနဲ႕က်ေနာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဘာစကားမွမေျပာျဖစ္ပဲ ထုိင္ေနမိတယ္။ သူမကုိၾကည့္ေနရင္းနဲ႕

“ ပန္းႏု နင့္ကုိငါ ခ်စ္တယ္ ”
“ ဘာ... နင္ငါ့ကုိရည္းစားစကားေျပာတာလား ”
“ ဟုတ္တယ္.. နင့္ကုိငါ ခ်စ္တယ္ ပန္းႏု ”

သူမတစ္ခ်က္ေတြေဝသြားတယ္။ အေဝးကုိေငးၾကည့္ေနရင္းကေန

“ ငါ သိပါတယ္ဟာ ဒါေပမယ့္ နင့္ကုိငါခ်စ္ခ်င္သလုိေတာ့ရွိတယ္ မေသခ်ာေသးဘူး ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ နင္က  ငါ့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလုိ႕ပဲ ”

သူမဆီက စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခုခ်လုိက္ရင္း ျပန္ေတာ့မယ္လုိ႕ ႏုတ္ဆက္ျပီး သူမထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ သူမကုိ လုိက္ပုိ႕ခြင့္ဘယ္ေတာ့မွ မရခဲ့ပါဘူး။ လုိက္ပုိ႕မယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္မိတုိင္း သူမက လုိက္ပုိ႕ရင္ေနာက္တစ္ခါ နင္နဲ႕မေတြ႕ေတာ့ဘူးလုိ႕ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ပန္းႏုရယ္ ခံစားခြင့္ဆုိတာ တစ္ခုရရင္ တစ္ခုကုိေပးလုိက္ရမွာလား ေလာဘၾကီးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ငါလည္း ရမယ္ဆုိရင္ လုိခ်င္ခဲ့သူပါေလ။

ဒီေန႕ ပန္းႏုက က်ေနာ့္ကုိ ကန္ေဘာင္မွာပဲ ေတြ႕ဖုိ႕ခ်ိန္းထားတယ္။ အခ်ိန္က ညေန ငါးနာရီ။ နင္မလာရင္ ေနာင္တရမယ္ေနာ္တဲ့ေလ။ သူမအေျဖမ်ားေပးမလုိ႕လား။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ားလည္း ဆုိတဲ့အေတြးေတြနဲ႕ က်ေနာ္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္ေနက် ခုံတန္းေလးမွာ ထုံးစံအတုိင္းပဲ ပန္းႏုကုိထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြၾကားမွာ စီးကရက္ တစ္လိပ္ျပီးတစ္လိပ္ဖြာရင္းနဲ႕ေပါ့။ ေရာက္ေနက် အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်ေနျပီ။ ဆည္းဆာက တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအေမွာင္က်လာခဲ့ျပီ။ နီယြန္မီးေတြထြန္းညိွထားတဲ့ ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈစတင္လာျပီ။ ပန္းႏု ေရာက္မလာေသးပါလား။ လြဲတတ္လြန္းတဲ့နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ ရွစ္နာရီထုိးသြားျပီ။ ေနာက္ထပ္အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာတာနဲ႕ ကန္ေဘာင္ပိတ္ေတာ့မယ္။ ပန္းႏုေရာက္မလာေသးဘူး ဘာမ်ားျဖစ္ေနလဲပန္းႏုရယ္။ ကန္ေဘာင္ပိတ္ခ်ိန္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္ ပန္းႏုေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ေနာက္ေန႕ေတြလည္း ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ညေနငါးနာရီကေနစျပီး ကန္ေဘာင္ပိတ္ခ်ိန္ထိ။ ပန္းႏုေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

ဒီေန႕လည္း က်ေနာ္ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အရင္လုိပဲ စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိဖြာရႈိက္ရင္းနဲ႕ ကန္ေရျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ပန္းႏုနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြေတြးေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ေနာက္က အျငင္းအခုန္ျဖစ္ေနတဲ့စကားေျပာသံ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ သိပ္ကုိဝမ္းသာသြားမိတယ္။ ပန္းႏုေရာက္လာခဲ့ျပီေလ။ ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႕လွည့္အၾကည့္ ကန္ေဘာင္ေစာင့္ႏွစ္ေယာက္နဲ႕စကားမ်ားေနတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဒါေပမယ့္ ပန္းႏုမဟုတ္ဘူး။ ေကာက္ရုိးမွ်င္ေလးတစ္ပင္ ေထာင္းခနဲျပတ္ေတာက္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲအလုိလုိဝမ္းနည္းလာတာနဲ႕ ခုံတန္းကေန ထလာျပီးကန္ေဘာင္ေပၚကေလွကားအတုိင္းဆင္းလာခဲ့တယ္။

“ ဟဲ့ နင္ကငါ့ကုိ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား ”

ဟာ.. ဒါပန္းႏုရဲ႕အသံ။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ့္နတ္သမီးေလးက လွပစြာ ျပံဳးေနတယ္။ က်ေနာ့္ဆီကုိ ေလွကားတစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းလာျပီးေတာ့

“ ငါေန႕တုိင္းေရာက္ပါတယ္ဟ နင့္ကုိ အသိမေပးပဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာ နင္ေတာ္ေတာ္ဇြဲေကာင္းတာပဲ ”
“ နင္ကလည္းဟာ ေရာက္လာရဲ႕သားနဲ႕ ငါ့ကုိဘာလုိ႕မေခၚတာလည္း ငါ့မွာေတာ့ ေမာလွျပီဟ ”
“ ေအးပါ အခုေတာ့ ငါသိပါျပီ နင္ကလည္းငါ့ကုိ တကယ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ.. ဒီေန႕ေတာ့ နင့္ကုိငါအေျဖေပးမယ္
  ဟန္ေဆာင္မေနေတာ့ပါဘူးဟာ ငါလည္း နင့္ကုိခ်စ္ပါတယ္ ”

က်ေနာ္စိတ္ေတြ တိမ္ေတြနဲ႕ေျမာက္တက္လြင့္ပါသြားတယ္။ ေလာကထဲမွာ က်ေနာ့္ေလာက္ ကံေကာင္းတဲ့သူရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းနည္းစရာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားျပီ။ သူမက က်ေနာ့္အတြက္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ကုိယ္တစ္ျခမ္းလား။ ခြန္အားေတြကုိေပးမယ့္ နတ္ပ်ဳိမေလးလား။ အခက္အခဲေတြ႕တုိင္းအားေပးမယ့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လား။ ရင္ထဲမွာ တြန္းထုိးရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္းနဲ႕ သူမကုိေျပာဖုိ႕ စကားေတြဆြံ႕အေနခဲ့ပါတယ္။

“ နင့္ကုိငါက ေမာင္လုိ႕ေခၚမယ္ဟာ ”

သူမဘက္မွ လုိလုိလားလားေျပာလာတာကို က်ေနာ့္နားေတြ မယုံႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ငါအိပ္မက္မ်ားမက္ေနလား ပန္းႏုရယ္။ သူမနဲ႕က်ေနာ္ ေလွကားထစ္ေလးမွာ ယွဥ္တြဲထုိင္ျပီး သူမက က်ေနာ့္ ပခုံးေပၚမွာ ေခါင္းမွီရင္းနဲ႕ တီးတုိးစကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူမကပဲ

“ေမာင္ ငါျပန္မယ္ဆုိရင္နင္တားမွာလား ”
“မတားပါဘူးဟာ နင့္ကုိလုိက္ပုိ႕ခ်င္တယ္ ”
“မပုိ႕ပါနဲ႕ေမာင္ရယ္ ထားလုိက္ပါေတာ့ ကဲငါျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ေမာင္ ” ဆုိျပီး သူမအိတ္ကုိဖြင့္လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ေသခ်ာၾကည့္ျပီးေတာ့

“ ေရာ့ ဖိတ္စာ ေမာင္ နင့္အတြက္ငါယူလာတာ ”
“ ဘာ ဖိတ္စာလည္းဟ ”
“ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေလ ငါ့မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ မနက္ျဖန္ေလ ”
“ ဘာ.... နင္ေနာက္ေနတာလား ပန္းႏု ”
“ ေနာက္စရာလားဟ တကယ္ေျပာေနတာ ငါနင့္ကုိခ်စ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႕တစ္ရက္ပဲ ခ်စ္သူျဖစ္ရေတာ့မွာ
  ေနာက္ေန႕မွာ ငါတုိ႕ဆုံေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး ”
“ ပန္းႏု အဲဒါ ဘာသေဘာလဲဟာ.. ငါနားမလည္ေတာ့ဘူး ငါကနင့္ကုိလက္ထပ္ဖုိ႕ ရည္ရြယ္ထားတာေလဟာ ”
“ နင့္ကုိငါ တကယ္ကုိခ်စ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လက္ထပ္ဖုိ႕က ခ်စ္တာနဲ႕မဆုိင္ဘူး ခ်စ္တာနဲ႕လက္ထပ္တာ တျခားစီပါ ေမာင္ရယ္
  ငါျပန္ေတာ့မယ္ ေမာင္ရယ္ နင့္ကုိငါ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ”

သူမႏုတ္ဖ်ားမွ ေမာင္ လုိ႕ေခၚလုိက္သံကုိ ထပ္ၾကားမိေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ပုိျပီး ဆုိနင့္ခဲ့ရပါျပီ။ ဘာကုိမွ ေသခ်ာမျမင္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြက ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံးၾကီးစုိးခဲ့ျပီ ပန္းႏုရယ္။ အသည္းမာလုိက္တာ ပန္းႏုရယ္ ေက်ာခုိင္းသြားတဲ့ ေျခလွမ္းေတြက လွလွပပ နင္းျဖတ္သြားတယ္။ ပန္းႏုျဖတ္သြားတာ အသမာတက္ေနတဲ့ကတၱရာလမ္းမဟုတ္ပါဘူး ငါ့ႏွလုံးသားပါဟာ..။

အခုဆုိ  အင္းလ်ားကန္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ခုံေလးမွာ ေန႕တုိင္း နင့္ရဲ႕ၾကည္စယ္မႈေတြကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။ နင့္မွာရွိတဲ့ ေရာဂါဆုိးၾကီးကုိ ေျပာျပလည္း ငါနင့္ကုိပဲ လက္ထပ္မွာပါ ပန္းႏုရယ္။ အခုေတာ့ ငါနဲ႕အေဝးဆုံးကုိ ထြက္သြားခဲ့ျပီေပါ့။ ေလာကရဲ႕လွည့္ကြက္ထဲမွာ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႕ နင့္ရဲ႕ျဖဴစင္တဲ့ဘဝေလး မသန္႕တဲ့ေသြးတစ္ခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ အရိပ္မည္းၾကီး ၾကီးစုိးသြားတာပါ။ ငါ နင့္အေပၚမွာ တစ္ခါမွ အထင္မေသးခဲ့ပါဘူး ပန္းႏုရယ္။ အခုေတာ့ ငါ့လက္ထဲမွာ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာနဲ႕ မပန္းႏု(အသက္ ၂၅ ) ဆုိတဲ့ဖိတ္စာေလးကုိင္ထားပါတယ္ ပန္းႏုရယ္..။ နင္ငါ့ကုိ အရမ္းအနုိင္က်င့္တာပဲ ပန္းႏုရယ္။ ငါ့နာမည္နဲ႕နင့္နာမည္ပါတဲ့ ဖိတ္စာနဲ႕ နင့္အတြက္သီးသန္႕ဖိတ္စာ ငါဘာကုိမ်ား ယုံၾကည္ရမွာလည္းကြယ္...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

မ်က္ရည္စီးေၾကာင္း

ဒဏ္ရာဆုိတာက နက္နက္နဲနဲ ဝင္ျပီးခံစားမွ အရသာရွိတာမ်ဳိးေလ
အစိမ္းေရာင္ခ်ဳိ႕တဲ့ေနတဲ့ ျမက္ပင္ေလးေတြခမ်ာ သူတုိ႕အနာေတြေပၚ တုတ္က်ခံရတာ သနားပါတယ္ ညီမေလးရယ္
မွန္တစ္ခ်ပ္ရဲ႕ ၾကည္လင္မႈအေပၚမွာ ကုိယ္အခြင့္အေရး မယူခဲ့ပါဘူး
အထင္လြဲမႈဆုိတဲ့ အနားသတ္မ်ဥ္းကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ဖုိ႕ ဘာလုိ႕မ်ားစဥ္းစားေနရတာလည္း ညီမေလးရယ္
ကုိယ္က ငါးပြက္ရာမွာ ခ်ေကၽြးခံလုိက္ရတဲ့ ငါးစာ ခံစားခြင့္ဆုိတာကုိ လ်စ္လ်ဴရႈခံရတဲ့ ျပည္သူသက္သက္
အခ်စ္နဲ႕ပတ္သတ္လာရင္ အူရုိင္းသက္သက္ရယ္ပါ
မက္ေမာမႈတစ္ခ်ဳိ႕တစ္ဝက္ေတာ့ သားလွီးဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ တစ္လႊာခ်င္းခြာမခ်ခ်င္ပါနဲ႕ကြယ္
ကုိယ့္ရင္ခုန္သံေတြက မုန္တုိင္းမိတဲ့ငွက္လုိ လွည့္ကြက္ေတြၾကားမွာ ထိတ္လန္႕ေနရတုန္းမုိ႕ပါ
မေျပာပါနဲ႕ ညီမေလးရယ္ အဲဒီအျငင္းဝါက်ေလးက ကုိယ့္ကုိဝါးကူထုိးေတာ့မယ္ေလ
ျပတ္ေတာင္းေတာင္း ၾကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းကုိေတာ့ ေနာက္မွီးပါးေနတဲ့ ရွင္သန္မႈအတြက္ ကို္ယ့္ကုိေပးပါ ညီမေလးရယ္
အေဝးက ညီမေလးရဲ႕မ်က္ဝန္းတစ္ခ်က္အပင့္မွာ ကုိယ့္ႏွင္းေတြက်ဆင္းဖူးတယ္
ဗီးနပ္စ္ကမနာလုိျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္နတ္ဘုရားမေလးက အသိစိတ္ေတြအကုန္လုံးကုိ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့တယ္
ေဖာက္ျပန္လာတဲ့ အမွန္တရားၾကားမွာ ကုိယ့္ကုိၾကိဳးတုပ္မထားခဲ့ပါနဲ႕
ႏုံးမရွိတဲ့ႏြံထဲမွာ ကုိယ့္စိတ္ေတြ လႈိက္ေမာေနရင္းက စုန္းစုန္းျမဳပ္ေတာ့မယ္ေလ
ဂ်ဳိခ်က္ကင္းတဲ့ ကုိယ့္ႏွလုံးသားေပၚ ညွင္ညွင္သာသာေလးပဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေပးပါ ညီမေလး
သက္ျပင္းခ်ေပမယ့္ သက္သာရာေတာ့မရပါဘူးေလ စကားလုံးေတြေျပးလႊားေနတဲ့ ကုိယ္ကဗ်ာေပၚမွာ
gigabyte ေတြသိပ္အမ်ားၾကီးမရွိတဲ့ ကုိယ့္စိတ္ကူးအခန္းေလးထဲမွာ ညီမေလးက ေနရာအျပည့္ယူထားခဲ့တယ္ မုိးဦးက်မ်က္ဝန္းေလးေတြကုိ ညင္ညင္သာသာေလး ခုိးၾကည့္မိတယ္
စုိစြတ္စြတ္ မ်က္ဝန္းေတြမွာ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ရျပီ ညီမေလးရယ္
မ်က္ဝန္းေလး တစ္ခ်က္အဝင့္ပါပဲ...... သူငယ္ခ်င္းရယ္ ငါ့ကုိမင္းဆဲလုိက္ပါ
ငါ့အတြက္ေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေလးတစ္ခ်က္ အဝင့္ပါကြာ....
ကုိယ့္အတြက္ ေကာက္ရုိးတစ္မွ်င္မေပးပါနဲ႕ ႏြယ္တစ္ပင္မေပးပါနဲ႕
အဲဒီ ႏြံေလးထဲမွာ ကုိယ္ႏွစ္သက္စြာ ေပ်ာ္ဝင္ပါရေစေတာ့ကြယ္...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ေလးသံၾကားက သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ကဗ်ာ

ရုိးသားရင္းနဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
အရုိးနဲ႕အသား တစ္စစီျဖစ္သြားတတ္တယ္
မွတ္ေက်ာက္တင္မခံတဲ့  ကုိယ္က်င့္တရားေတြ
ကမာၻနဲ႕အဝွမ္း တစ္ပုံတစ္ပင္ရွိေနရဲ႕
We are the world ကုိျပန္သင္ေပးရမယ္ သူငယ္ခ်င္း
အနာဂါတ္အတြက္ အသက္ဆက္မယ့္လက္ေတြ အျဖဴခ်ည္းသက္သက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လုိ႕မရဘူး
အဆက္မျပတ္စီးဆင္းေနတဲ့ ဒုကၡေခတ္ၾကီးမွာ ကံကုိအျဖဴအမည္းေရာဖုိ႕ ဝန္မေလးဘူး
ခပ္ညစ္ညစ္ အေရာင္ေတြက ထင္ထင္ရွားရွား
ေခတ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါခ်ဳိးဖုိ႕ ၾကံစည္တဲ့လူေတြက ကာလတစ္ခုကုိ အေမွာင္ခ်ခဲ့ၾကျပီးျပီ
ဓါတ္ၾကီးေလးပါးက ေဖာက္ျပန္တတ္တာပဲ အိပ္/စား/ကာမ ထဲမွာလည္ပတ္ေနတဲ့
ေသြးေတြထဲမွာ ျဗဟၼစုိရ္တရား ခပ္ပါးပါေလးေတာ့ စြန္းထင္းေပးပါ
အူသံေပးေနတဲ့ ေခြးအတစ္အုပ္ မစားရတဲ့အမဲ အရုိးကုိက္ဖုိ႕ေစာင့္ေနတယ္
ဟိန္းေဟာက္သံေတြၾကား ျပားျပားဝပ္ေနခဲ့ရတာ မင္းလည္းေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ
သခင္မ်ဳိးေဟ့ တုိ႕ဗမာတဲ့လား သူငယ္ခ်င္း
ကၽြန္စနစ္ၾကီး ပေပ်ာက္သြားျပီတဲ့လား သူငယ္ခ်င္း
ကမာၻရဲ႕အခ်ဳိးက် ေရာစပ္မႈမွာ ေပ်ာ္ဝင္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနရတုန္းပဲေလ
ႏွလုံးသားရဲ႕တစ္ေနရာမွာေတာ့ ငါတုိ႕ ဒီမုိကေရစီရေနခဲ့တယ္
ကဗ်ာေပါ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္....
ခါးမွန္းသိေပမယ့္ အၾကာၾကီးဝါးေနရတုန္းပဲ
ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္တဲ့လမ္းမွာ ဆန္ျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ရတာ
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ရင္ဘတ္ေတြက်ိန္းစပ္တယ္
လူ႕အခြင့္အေရးဆုိတာ ငါတုိ႕အတြက္ လက္တစ္လုံးျခားထားတဲ့ လုပ္ဇာတ္ပါကြာ
သုံးဆယ့္တစ္ဘုံၾကားက ေနရာေသးေသးေလးမွာ ငါတုိ႕လိပ္စာမွားေနခဲ့တာပါ
အဲဒီမွာေပါ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္..
စပါးလုံးတစ္ေထာက္စာအေရျပားအတြက္ အသည္းကြဲခဲ့ရတယ္
စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြ အညႊန္႕ခ်ဳိးခံရတယ္
သမာအာဇီဝ တရားေတြ ေခါင္းပုံအျဖတ္ခံရတယ္
ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေတြ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဥပေဒေအာက္ ေခါင္းငုံခဲ့ရတယ္
ရစ္သမ္ပ်က္ေနတဲ့ ေဘာလုံးအသင္းလုိ စိတ္ေတြက ကစဥ္႕ကလ်ား
ပ်က္ကြက္မႈေတြ တစ္ေထြးၾကီးနဲ႕ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ သူငယ္ခ်င္းေရ
သူ႕အရပ္နဲ႕သူဇာတ္မွာ ကုိယ္က မင္းသားလုပ္ခ်င္လုိ႕မွမရခဲ့တာ
ျငိမ္းခ်မ္းေရးစကားလုံးေတြ စီတန္းလွည့္လည္ဖုိ႕ ပ်က္ကြက္ခဲ့ရျပီ
သူငယ္ခ်င္းေရ..ရရစားစားလုပ္ေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး
ငါက စက္ရုံရဲ႕ အေထြေထြအလုပ္သမားေလး တစ္ေယာက္ပါ
မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ေမြးဖြားရာ မကၡရာနယ္ေျမမွာ ေနတဲ့သူပါ
မဝေရစာ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ကဗ်ာေလးေရးမိတဲ့ေကာင္ပါ
ေလာကၾကီးအေၾကာင္း ေျပာရေလာက္ေအာင္ မၾကီးက်ယ္ပါဘူး
အခ်စ္အေၾကာင္း ဒႆနေတြ ေျပာရေအာင္လည္း နားမလည္ပါဘူး
ေျမျပဳိလုိ႕ လန္႕ေျပးမိတာ အထိအခုိက္ေတာ့ နည္းနည္းရွိမွာေပါ့ေလ..
သူတုိ႕ေတြမွာ မင္းနဲ႕ငါတုိ႕ေတြအတြက္ အရသာမရွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးသာရွိေပမယ့္
ကဗ်ာေတြၾကားမွာ ေသြးေၾကာထဲက အရသာေတြက အတုိင္းသား
ကုိယ့္မာနေတြကုိ တာဝန္ေတြၾကားမွာ သားသတ္သလုိ သတ္ထားရတယ္
အဆင္းလည္းခက္ အတက္လည္းခက္တဲ့ ေလာဘယာဥ္ေတြကုိ မုန္းေပမယ့္
ကုိယ့္လုပ္အားနဲ႕ သူ႕ဆန္စားအေျပာခံေနရတဲ့ ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါသူငယ္ခ်င္းေရ
ဒါ ေညာင္သီးမစားႏုိင္ပဲ ေလးသံသက္သက္နားေထာင္ေနရတဲ့ အရပ္ကခံစားခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ဝက္ရယ္သာ..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ကၽြန္ေတာ္/သူမနဲ႕အခ်စ္ကဗ်ာ

(၁)

ပုံစံက်ဖုိ႕ သီအုိရီေတြၾကား အသက္ရွင္ရတာ ရုိးရာဆန္လြန္းတယ္ ေကာင္မေလးေရ။ ကမ္းကုိလွမ္းပစ္ခံရတဲ့ လႈိင္းေတြလုိ ကုိယ့္စိတ္ေတြက တလိမ့္လိမ့္ေပါ့။ အမုိးမပါတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ဖူးခဲ့တာ အိပ္မက္တစ္ခုသာ။ ေကာင္မေလးေရ အခ်စ္ပင္လယ္မွာ ကုိယ္က ကမ္းေျခအတုတစ္ခုတဲ့လား။ ခုိနားရာေလး တစ္ခုက မ်က္ရည္ေတာ့ က်ဖူးခဲ့တာပဲေလ။ မုိးတိတ္ဖုိ႕ ေအာ္ဆဲေနလုိ႕မွ မရပဲကြယ္။ ဝဋ္ေၾကြးၾကီးတယ္လုိ႕သာ သတ္မွတ္လုိက္ၾကတာေပါ့။ စကားတစ္ခြန္းဆုိတုိင္း ႏုတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႕ အသတ္ခံရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။ ေအးခဲသြားတဲ့ ဆက္ဆံေရးက ကုိယ့္အတြက္ ခံရခက္လြန္းတယ္ကြယ္။

(၂)

အဲဒီေန႕က ေကာင္မေလးကုိ အျပာေရာင္လြင္တဲ့ေန႔ေလး ရြတ္ျပခဲ့ဖူးတယ္။ ကုိယ့္ကဗ်ာေလး ဟားတုိက္စရာ ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ခြင့္လြတ္ပါ ေကာင္မေလးေရ ကုိယ္က ရွယ္လီတုိ႕ ဘုိင္ရြန္တုိ႕မွ မဟုတ္ခဲ့တာ.။ ကုိယ့္အိပ္မက္မွာေတာင္ ကုိယ္က ဇာတ္လုိက္မျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္။ ဒါေပမယ့္တီးတုိးေလးရြတ္ျပခ်င္တာက ကုိယ္သိပ္ခ်စ္တယ္ေကာင္မေလးရယ္။ သနားျခင္းဆုိတဲ့ ကရုဏာ ရခ်င္လုိ႕ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ကုိယ့္ဆီမွာ အခ်စ္နဲ႕ဖလွယ္စရာ ဘာမွမရွိဘူးေလ။ အသုိက္ပ်က္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္လုိ ကုိယ့္မွာ လြပ္လပ္ျခင္းေတြပဲရွိခဲ့တယ္။ ကုိယ့္အားနည္းခ်က္က ေလထန္ရင္ သိပ္ျပီး ပ်ံသန္းရဲတဲ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ အတၱဆန္တဲ့ မုန္တုိင္းေတြကုိသိပ္ေၾကာက္တယ္ေကာင္မေလးေရ..။

မွတ္မိေသးရဲ႕လားကြယ္။ ေကာင္မေလးကုိစေတြ႕ေတာ့ အသားအေရဝင္းဝင္းမွာ အနီေရာင္ဆင္ျမန္းျပီးေတာ့ေပါ့။ မ်က္ႏွာရွင္းရွင္းေလးမွာ ဆံႏြယ္ေတြ ေခြက်ေနတာ ဆံပင္ေလးေတြကုိ မနာလုိလုိက္တာ ေကာင္မေလးရယ္။ ၾကည္လင္ေနတဲ့မ်က္လုံးေလးေတြက ကုိယ့္ႏွလုံးသားကုိ ထုိးေဖာက္ျမင္သြားခဲ့ျပီလား။စကားေျပာလုိက္တုိင္း ႏုတ္ခမ္းပါးပါးေလး လႈပ္ရွားပုံက ကုိယ့္အတြက္ အလွဆုံးေပါ့။ ရုိးရုိးရွင္းရွင္းေလးနဲ႕ သနပ္ခါးပါးပါးလိမ္းထားတဲ့ ပါးျပင္ညက္ညက္ကေလးကုိၾကည့္ရင္း အဲဒီေန႕က ကိုယ့္ရာသီဥတုေလး သိပ္သာယာခဲ့တယ္။ မနက္နဲ႕ညတုိင္း ေကာင္မေလးရွင္းတမ္းေတြပဲ ကုိယ့္ခုံရုံးမွာ ထုတ္ျပန္ေနမိတယ္။ ရင္ခုန္သံခ်င္း တံတားခင္းဖုိ႕ ကုိယ္ေရးေပးတဲ့ကဗ်ာေလးဖတ္ျပီး သြားတက္ေလးေပၚရုံျပံဳးေနလုိက္တာ။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္အထပ္ထပ္ သိပ္ခ်စ္တာပဲ ေကာင္မေလးရယ္။

“ ဆံပင္ေတြ အရမ္းရွည္ေနျပီေနာ္.. ညွပ္လုိက္ေတာ့ ”

အမိန္႕သံဆန္ဆန္ စကားလုံးေအာက္ ကုိယ္ တရုိတေသပဲ နာခံလုိက္တယ္။

“ သိပ္ လိမၼာတာပဲ ”

ကုိယ္က အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္မဟုတ္ေပမယ့္ ေကာင္မေလးရဲ႕ ခ်ဳိလြန္းတဲ့ အျပံဳးေတြထဲမွာ မာနခပ္ယဲ့ယဲ့ေလးသာ က်န္ေတာ့တာပါကြယ္။ ေကာင္မေလးရယ္ ကုိယ့္လက္ေမာင္းကုိ ညင္ညင္သာသာေလး နမ္းလုိက္ပါ။ မင္းရဲ႕အနမ္းတစ္ခ်က္က ကုိယ့္ေသြးျပန္ေၾကာေတြကုိ လႈပ္ႏႈိးႏုိင္လုိ႕ပါ။ အိပ္ေငြ႕ခ်ထားတဲ့ ကုိယ့္မနက္ခင္းေလးေတြ စုိစုိေျပေျပ ျဖစ္ေစလုိ႕ပါေလ။
ကုိယ္နဲ႕ေကာင္မေလး အဲဒီေန႔က စကားေတြအမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ကုိယ္က မာယာေကာ့ဖ္စကီးကုိ အားက်တယ္ဆုိေတာ့ ေကာင္မေလးက ကုိယ့္ကုိေသနတ္ဝယ္ေပးရမလားတဲ့ေလ။ စကားသိပ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကုိ ခ်စ္တယ္။ မနက္ျဖန္ေတြကုိ အပုိင္ေပးလုိက္ခ်င္တယ္။ ကုိယ့္လူငယ္ဘဝေလးမွာ ေကာင္မေလးေျပာဖူးတဲ့ ကုိယ္တစ္ျခမ္းဆုိတာကုိ ယုံၾကည္သက္ဝင္ခဲ့တယ္။ စြယ္ေတာ္ရြက္တစ္ရြက္ကုိ စာအုပ္ၾကားထဲညွပ္ျပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဒုိင္ယာရီေတြ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။

(၃)

မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ စိတ္ဓါတ္ေတြကုိ ေကာင္မေလးရဲ႕ သနပ္ခါးနံ႕သင္းေနတဲ့ ပါးျပင္ေလးနဲ႕ ျပင္ဆင္ခြင့္ေပးပါ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ကုိယ္လည္း ဆုိးမုိက္လုိက္ခ်င္တာေပါ့။ ေကာင္မေလးနဲ႕ကုိယ့္ၾကားမွာ ေဖာက္ထြင္းျမင္ေနရတဲ့ ခပ္ပါးပါးနံရံေလးတစ္ခ်ပ္ပဲရွိေနတာပါ။ မာသာထရီဇာဆန္ဆန္လက္ကေလးနဲ႕ ကုိယ့္အမွားေတြကုိ ေခ်ဖ်က္ေပးပါ။ ကုိယ္စုိက္တဲ့ အျပာေရာင္ သစ္ပင္ေလးက အျပာေရာင္စစ္စစ္ေလးေတာ့ မထြက္ခဲ့ပါဘူး။

“ ေကာင္ေလးကုိ အရမ္းသနားတာပဲ ”

ကုိယ္သိပ္ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ စကားလုံးက ေကာင္မေလးႏႈတ္ဖ်ားကေန ခုန္ဆင္းက်လာခဲ့တယ္။ မေျပာလုိက္ပါနဲ႕ ေကာင္မေလးရယ္ စိတ္ထဲကေန ကုိယ္မုိးမႊန္ေအာင္ ေတာင္းပန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္ရဲ႕ အဆုိးဘက္ယုိင္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ကေလး လႈပ္ခတ္သြားျပီးကြယ္။
ေကာင္မေလးရဲ႕ အျပံဳးေလးတစ္ခ်က္နဲ႕ တည့္မတ္ေပးပါအုံးကြယ္။ အစုိးမရႏုိင္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြၾကားမွာ အတၱခါးခါးေတြကုိ ကုိယ္ ၾကိတ္မွိတ္ျပီးမ်ဳိခ်ေနရပါျပီ။ အဆုံးသတ္ကုိ မွတ္မွတ္သားသား သိေနခဲ့ေပမယ့္ မာယာျဖဴျဖဴေလးနဲ႕သာယာမႈကို ဆမတူေပမယ့္ လဲခဲ့တာ ကုိယ္မမွားဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ဖြာရႈိက္လုိက္တုိင္း အေငြ႕ရုိင္းေတြ ထြက္သြားတာၾကည့္ရင္း ကုိယ့္ဘဝကတျဖည္းျဖည္းတုိလာတယ္ ေကာင္မေလးရယ္။ ခံစားစရာမရွိတဲ့ အနာဂါတ္မွန္းေတာ့သိပါရဲ႕ ကုိယ့္ပုိက္ကုိ ကုိယ္တုိင္ယက္ ကုိယ္တုိင္အပ္ျပီး ကုိယ္တုိင္တုိးဝင္ေပးခဲ့တာေလ။ ေနာင္တဆုိတာ ကိုိယ့္အတြက္ ဘာအရသာမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ္လည္း ပုိင္ဆုိင္ျခင္းဆုိတာကုိေတာ့ ခံစားၾကည့္ခ်င္တာေပါ့ကြယ္။

“ ေကာင္မေလးတုိ႕ လမ္းခြဲၾကရေအာင္ ”
“ နားလည္ေပးပါ ေကာင္ေလးရယ္”

ကုိယ့္နားထဲကုိ မုိင္းဗုံးတစ္လုံး ပစ္သြင္းလုိက္သလုိပါပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ေပမယ့္ အထိနာသြားတဲ့ ကုိယ့္ရင္ဘတ္က နာက်င္လြန္းလုိ႕ ေအာ္ညဥ္းေနခဲ့ျပီ ေကာင္မေလးရယ္။ ကြဲရွတတ္သည္ဆုိတဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ ဝုန္းခနဲပစ္ခ်လုိက္သလုိပါပဲ ကုိယ့္ႏွလုံးသားေတြ တစ္စစီျဖစ္ခဲ့ရပါျပီ။ မုိးရယ္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်လုိက္စမ္းပါ။ ကုိယ့္မ်က္ဝန္းထဲက က်လုဆဲဆဲ ဝမ္းနည္းမႈေတြကုိ ေကာင္မေလးမသိေစခ်င္လုိ႕ပါ။ ေကာင္မေလး သနားစိတ္ေတြနဲ႕ ကုိယ့္ကုိထပ္ျပီး မျငိတြယ္ေစခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ကုိယ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေကာင္မေလးနဲ႕ကုိယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းနားလည္တဲ့ အျပံဳးတစ္ခု ကုိယ္ဖန္ဆင္းႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားလုိက္တယ္။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ မထားခဲ့ပါနဲ႕ ေကာင္မေလးရယ္လုိ႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ငုိညဥ္းမိေနတာ အေသအခ်ာပါပဲကြယ္။

ညေနခင္းကလည္း အပ်ဳိရုိင္းဆန္ဆန္ မာယာေတြဖုံးလႊမ္းထားတယ္။ အမွတ္လြဲေနတဲ့ ျပကၡဒိန္က ေဖာက္ျပန္ခဲ့တာလား။ သတင္းတစ္ခုက ၾကိဳသိေပမယ့္ တကယ္ၾကားရေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့ေပါ့။ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးနမ္းခဲ့တဲ့ ဆံႏြယ္ေလးေတြေပ်ာက္ရွ။ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အမာရြတ္နဲ႕လက္ကေလးက ႏုတ္ဆက္ျပီတဲ့လားကြယ္။ ေကာင္မေလး လက္ထပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ကုိယ္က သိသိၾကီးနဲ႕ လာမယ့္ဓါးကုိ ေက်ာခုိင္းေပးခဲ့တာပါကြယ္။ အသံမထြက္ပဲ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားေပမယ့္ ႏွလုံသားက တစခ်င္းစီေပါ့။ အသည္းကြဲကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အဆုံးသတ္က ကာရန္ေတြ လစ္လ်ဴရႈျခင္းခံရျပီ။ ဆုိခဲေစ ျမဲေစအတုိင္း ငုိသံေတြမထြက္ခဲ့ေပမယ့္ ရႈိက္သံေတြက ပဲ့တင္ရုိက္ခတ္။ ကုိယ္တုိ႕ရဲ႕ခုံတန္းေလးမွာပဲ ကုိယ္မေရးတတ္တဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေလးက အသက္မဲ့ေနခဲ့ပါျပီ ေကာင္မေလးေရ...။ ေကာင္မေလးဆီက စာေလးတစ္ေစာင္ကုိ ေကာင္မေလးရဲ႕ေနာက္ဆုံးလက္ေရးေလးအေနနဲ႕ ကုိယ္သိမ္းထားပါတယ္။
“ေကာင္မေလး လက္ထပ္ရေတာ့မယ္ေကာင္ေလးရယ္ ”တဲ့ေလ။ ကုိယ့္ ဒုိင္ယာရီေလးထဲက ေနာက္ဆုံးစာမ်က္ႏွာေလးမွာ စြယ္ေတာ္ရြက္ေျခာက္ေလး တစ္ျခမ္းနဲ႕ ေန႕စြဲတစ္ခုေပၚက လက္ေရးလွလွေလး တစ္ခုကုိ တစ္သက္စာအတြက္ ညွပ္ထားလုိက္ပါျပီကြယ္။

“

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ဂဏန္းနဲ႕ေဆာ့ကစားသူမ်ား

ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရကဲ့သုိ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္စီးဆင္း
လြပ္လပ္ျခင္းေတြနဲ႕ ႏွင္ခဲ့တဲ့ ခရီးျပင္း
မာမာထန္ထန္နဲ႕ ေမွ်ာလုိ႕လာလုိက္တာ
ကုိယ့္ရွဴးကုိယ္ပတ္ တဲ့အထိ
အခုေတာ့ ေခတ္က်န္ခဲ့တာလား ေခတ္ေနာက္လုိက္တာလား
ခါးခါးသီးသီးျငင္းလုိ႕ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာေနခဲ့ပါတယ္
ရန္သူတစ္အုပ္နဲ႕ ဝပ္က်င္းမွန္းေတာ့ မသိခဲ့ဘူး
ေလွေမ်ာလုိ႕ေလွနဲ႕ပဲ လုိက္ခဲ့ၾကတာပဲ
လူေမ်ာေလေတာ့ ဘာနဲ႕လုိက္ဖုိ႕စဥ္းစား
ဓါတ္ဆီနဲ႕မီးျခစ္ မအပ္စပ္ေပမယ့္ လုိက္ဖက္မႈရွိတယ္
ပဲပင္ေပါက္နဲ႕ပဲျပား ၾကာၾကာဝါးေနေပမယ့္ ခါးမွန္းေတာ့သတိမရေတာ့ဘူး
ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကလ်က္ ဝမ္းတထြာအေရး လုံးပမ္းလုိက္ၾက
မမိႏုိင္တဲ့ငါးေတြကုိ စိတ္ကူးနဲ႕ဖမ္းေနၾကေပါ့
လြတ္တဲ့ငါးကၾကီး ဂဏန္းႏွစ္လုံးအာရုံဖမ္းစမ္း
ဘုရားလည္းမေနအား ဘုန္းၾကီးလည္းမေနအား
တုိ႕လူမ်ဳိးမ်ား ကစားစရာရွားလုိ႕ ဂဏန္းနဲ႕ကစားၾက
ဂဏန္းညွပ္မွ “အမိ”တ ဘဝ ဘဝလုိ႕ရြတ္ၾက
ေသာကေတြမ်ားရတဲ့ ဒီအားတုိင္းကစားတဲ့အားကစား
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အနားရၾကမယ္မသိ
အိမ္ကြဲ လူကြဲ ဘဝေတြကြဲ အသုိက္မျမဲလုိ႕ေနေပမယ့္
ဒါကမွ လူရာဝင္သလုိ အပ်ဳိအအုိအကုိေတြ
ဇီးကြက္စီပြားေရးစနစ္ထြန္းကားလာ ဖာသိဖာသာေနၾက
ဒီေန႕ကေတာ့ ပူးလုိက္ ေပါင္းလုိက္ ခြလုိက္နဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာေန႕ပဲေလ..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

က်ေနာ္မပုိင္ခဲ့ေသာ ပစၥည္းစာရင္း

လြန္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္ပုိင္းမ်ားမွတဆင့္
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားဆီသုိ႕....
မုိးေသာက္ယံလြမ္းခ်င္းတစ္ခု
မညွာမတာေတြးရင္း ေရးခဲ့မိတယ္

ကုိယ့္ေဘးက ရဲေဘာ္ရဲဘက္
ေဘာပင္နဲ႕စာရြက္က ကုိယ့္ကုိရန္လုပ္ေနခဲ့

ကုိယ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္က
ကုိယ့္အတြက္ ၾကိဳးေတြ အဆင္သင့္ျပတ္ေပးေနခဲ့

အစီခံမရွိေတာ့တဲ့ စီးကရက္တစ္လိပ္က
သူ႕ကုိယ္သူမီးရႈိ႕ရင္းနဲ႕ ကုိယ့္အတြက္
တစ္ပုိင္းတစ္စ ငုိခ်င္းေတြခ်ေနရဲ႕

ကုိယ္ရဲ႕ကုိယ္တြင္းက သက္ျပင္းတစ္ခ်ဳ္႕
အရွိန္ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႕ စီးဆင္းသြားခ်ိန္
ကုိယ့္ရဲ႕မပုိင္ဆုိင္တဲ့ ေလတစ္ခ်ဳိ႕ကုိ ဖမ္းေနခဲ့တယ္

မနက္ခင္းရဲ႕ ႏုိးထမႈနဲ႕ျပန္ဆန္းစစ္ေတာ့
ကုိင္တြယ္မႈကုိ ေစခုိင္းစရာ လက္ႏွစ္ဖက္
ကုိယ္မၾကိဳက္တဲ့အရာေတြ အနားကခြာဖုိ႕ ေျခႏွစ္ဖက္
ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈေတြ အတြက္
တစ္ေန႕ကုိ အၾကိမ္တစ္သိန္းေက်ာ္ခုန္ေနတဲ့
ပင္ပန္းေနတဲ့ ႏွလုံးသားတစ္ခု
ေခါင္းအစေျခအဆုံး တစ္ကုိယ္လုံးအတြက္
ပညတ္နာမ တစ္ခုရယ္....

တကယ့္ေတာ့....
အဲဒါေတြက ကုိယ့္ကုိ ဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္ေနခဲ့တယ္..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

က်ေနာ္ ငုိေနပါတယ္

က်ေနာ္ငုိေနတယ္..
ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ကမာၻၾကီးအတြက္
က်ေနာ္နဲ႕ ထပ္တူစီးေမ်ာရင္းေပါ့

က်ေနာ္ငုိေနတယ္..
က်ေနာ့္လက္က က်ကြဲေတာ့မယ့္ ကဗ်ာအတြက္
ႏုတ္ဆက္လက္ျပဖုိ႕ ၾကိဳးစားရင္းေပါ့

က်ေနာ္ငုိေနတယ္...
ပုိင္ဆုိင္ခြင့္မရွိတဲ့ ဆံႏြယ္ေလးအတြက္
ဆံျခည္တစ္မွ်င္မေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး
 
က်ေနာ္ငုိေနတယ္....
သိပ္ၾကားခ်င္တဲ့ ေခၚသံေလးအတြက္
ႏွေျမာတသစြာနဲ႕ပါပဲ

က်ေနာ္ငုိေနတာ.....
အပ္တစ္ေထာက္စာ အေရျပားေလးအတြက္
ကုိယ့္စိတ္နဲ႕ကုိယ္ တရားလက္လြတ္ပါပဲ

အဆုံးသတ္ ငုိခဲ့ပါတယ္
ခက္ခဲလွတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြအတြက္
ေျပးမထြက္ခ်င္တဲ့ လမ္းေပၚကေန
နာၾကည္းမႈကင္းစြာနဲ႕ အပုိင္ေပးလုိက္ရတဲ့ အရာေတြအတြက္
က်ေနာ္ ငုိေနပါတယ္ေလ...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ညတစ္ခုရဲ႕သရုပ္ေဖာ္ေတး

အလင္းေရာင္စတင္က်ေရာက္တဲ့ အခန္းတြင္း
တစ္ခစ္ခစ္ရယ္သံနဲ႕ ကေလးမ စင္သီယာ
သူ႕လက္ထဲက ေငြတစ္ခ်ဳိ႕က ေသြးသံရဲဲရဲ
မ်က္ႏွာမႊဲမျဖစ္ေစခ်င္လုိ႕ မ်က္ႏွာလြဲျပီးခဲမပစ္ရက္ခဲ့
ခံယူခ်က္ တစ္ခ်ဳိ႕ကုိေမးၾကည့္ေတာ့ေလ
အဲဒီစင္သီယာကပဲ.....
အေသြးအသားေစ်းေတြ ေကာင္းေနတယ္တဲ့
အဲဒီစင္သီယာကပဲ.....
ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ေကာင္းေနတယ္တဲ့
အဲဒီစင္သီယာကပဲ.....
မိသားစုကုိ ထမ္းပုိးထားရတယ္တဲ့
ငါျမင္လုိက္ရတယ္ စင္သီယာ..
မင္းႏွလုံးသားဆီက ဒဏ္ရာနက္ေတြ
ေရာင္းစားလုိက္ရတဲ့ ႏုပ်ဳိျခင္းေတြ
ဦးတည္ရာမဲ့သြားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ
ဆုံးရႈံျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ မင္းကုိေပါ့ စင္သီယာ..
ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္ စင္သီယာေရ...
ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ မင္းရဲ႕ပူေလာင္မႈေတြကုိ
အနာေတြက ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႕
မင္းကုိယ္မင္း စေတးရဦးမွာေပါ့ စင္သီယာ
ကံတရားက မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္မလုပ္မယ့္အထိေပါ့..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

အသက္ရွဴမဝတဲ့ကဗ်ာ

ေစစားလြန္းတဲ့ ကံတရားက အရိပ္ေနေန အခက္ခ်ဳိးခ်ဳိး
ေလာဘပေဒသာပင္ၾကီးက သားေရေပၚအိပ္သားေရနားစား
မေက်နပ္မႈေတြ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႕ပဲ ဆႏၵျပ
ေလထဲပစ္တဲ့ခဲကလည္း ပလုံခနဲထျမည္လုိ႕ျမည္
ခံစားခ်က္ေတြက ျမိဳ႕ပတ္ရထားတစ္ပတ္ လက္မွတ္မပါပဲစီး
အိပ္မက္ေတြက တေရးႏုိးလုိ႕ လမ္းထေလွ်ာက္
ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြက ဆင္စီးလုိ႕ျမင္းရံေနတယ္
လူငယ္ေတြက အဆီစားလုိ႕အသားျဖစ္မထြန္း
သစၥာတရားဆုိတာက ဘာက်က္က်က္စားတဲ့ေခတ္
ရာသီဥတုက အနတၱတရားကုိအပုိင္စားယူထားခဲ့
အလင္းေရာင္ေတြက ေန႕ျမင္ညေပ်ာက္
ဝါဒေတြက သဘာဝနဲ႕ အတုိက္အခံလုပ္
ကတၱရာလမ္းေတြက ဆီမထည့္တဲ့ တံခါးလုိေအာ္
အဲဒါ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ပုိးေကာင္ဝင္ေနတဲ့အရပ္ေပါ့ဗ်ာ..။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

ႏွင္းဝွက္တဲ့ေဆာင္း

အိပ္မက္ဆုိးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြက
အရွိန္အဟုန္ ခပ္ျပင္းျပင္းအတိတ္ေတြနဲ႕
ႏွလုံးသားတစ္ခုဆီ တသြင္သြင္စီးေနခဲ့
ဒီဇင္ဘာ နိမိတ္ဆုိးေတြက
မကာရ ရဲ႕ ရာသီစာတဲ့လား ညီမေလးႏွင္းေရ

မ်က္စိတစ္မိွတ္ဆုိတဲ့ ကာလေလးတစ္ခု
လူတစ္ခ်ဳိ႕ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳျပီးေတာ့
ျဖဴစင္မႈေတြကုိ စားသုံးခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ
ညီမေလးႏွင္းေရ......
အဲဒီအပ်ဳိေဖာ္ဝင္စ ေဆာင္းကျပည့္စုံေနခဲ့ေပါ့

အဲဒီေန႕က မုိးေတြရြာတယ္ ညီမေလးႏွင္းေရ
ေဆာင္းရဲ႕သခင္ ႏွင္းေတြေပ်ာက္ခဲ့ျခင္းေနာက္
အေရာင္မြဲေနတဲ့ မ်က္နက္ဝန္းနဲ႕
တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ျဖဴစြတ္စြတ္ႏုတ္ခမ္း
ဘုရားသခင္ရဲ႕ မတရားမႈေအာက္မွာ
ႏုတ္ဆက္စကားေတြ ဆုိခ်င္သတဲ့လားကြယ္

ဟုတ္တယ္ ညီမေလးႏွင္းေရ...
ဒီႏွစ္ေဆာင္းလည္း မုိးသက္မုန္တုိင္းက်ခဲ့ေပါ့
အလြမ္းေတြ စီတန္းလုိ႕ေနရာယူေပမယ့္
က်န္ေနတဲ့ အသက္ဓါတ္ေလးအတြက္
ဆက္လက္ရွင္သန္ေနရဦးမယ္ေလ
ဒါေပမယ့္.. ညီမေလးႏွင္းရယ္
ဒီေဆာင္းက မုဆုိးဖုိဆန္လြန္းေနတယ္ကြယ္

ညီမေလးႏွင္းေရ...
ေအးစက္စက္ ထုံက်င္က်င္ အမွတ္တရေတြနဲ႕
ကုိယ့္ရဲ႕ေဆာင္းတြင္းက ေခတ္ပ်က္ေနခဲ့ေပါ့
အဲဒီေဆာင္းမွာ.. ရင္ေငြ႕ေႏြးေႏြးမရွိေတာ့ဘူး
ထုိင္ေနက် ခုံတန္းေလး မရွိေတာ့ဘူူး
အနမ္းတစ္ခုလြမ္းေနတဲ့ ဆံႏြယ္ေလးေတြ မရွိေတာ့ဘူး
သဝန္တုိခဲ့တဲ့ ကုိယ္သင္းနံ႕ေလး မရွိေတာ့ဘူး

တကယ္ေတာ့.. ညီမေလးႏွင္းေရ...
ကုိယ့္ေဆာင္းတြင္းမွာ ႏွင္းေပ်ာက္သြားတာ ၾကာပါျပီကြယ္...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)

အစိမ္းသက္သက္ စီးခ်င္းထုိးခံရျခင္း

ရင္ဘတ္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့အနာက
က်ေနာ့္ကုိ ေသြးမထြက္ေပမယ့္ မ်က္ရည္မတိတ္ ေစခဲ့ပါဘူး
စပါးလုံးတစ္ေထာက္စာ ရင္ဘတ္အနာ တုိက္စားမႈက
ဘဝတစ္ခုလုံးကုိ ခ်ဳပ္ရုိးက်ဲက်ဲနဲ႕ အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လုိက္တယ္
ခ်ဳပ္ရုိးတစ္ခ်က္ျဖည္တုိင္း သုညတစ္လုံးစီထြက္က်လာခဲ့ေပါ့
စကားလုံးေတြကုိ ေစ်းမေကာင္းတဲ့ေခတ္မွာ
ေစ်းမဆစ္တတ္ေတာ့ တပန္းရႈံးတာက အယုံသြင္းခံရတယ္
ေသေလာက္ေအာင္လြမ္းေပမယ့္ လ်စ္လ်ဴရႈတဲ့ ၾကည္စားမႈက
သူမအတြက္ေတာ့ စိတ္ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနမွာေပါ့ေလ
ငါ့ရဲ႕ ကလီယုိပက္ထရာေလးေရ......
ငါ့ကုိ အဆိပ္ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခြက္ စပ္ေပးစမ္းကြယ္
ငါလည္း တစ္ခါတစ္ေလ မုိက္မဲခဲ့ပါတယ္
အိပ္မက္ဆန္တဲ့ခံစားမႈေတြနဲ႕ အသက္ရွဴသံတီးတုိးနဲ႕
အသြားေျပာင္းျပန္ ဓါးတစ္လက္နဲ႕ ေအးစက္စက္အျပံဳး
တပ္မက္စရာ ရယ္သံခ်ဳိခ်ဳိနဲ႕ ႏွလုံသားကုိ ရစရာမရွိေအာင္မွ်ားေနခဲ့
စကားေတြနဲ႕ေတာ့ စစ္ထုိးမေနပါနဲ႕ေတာ့ေလ....
ကုိယ္တုိ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရးေလး အသက္ငင္ေနတာ သနားစရာကြယ္...။

ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)