သံတူေၾကာင္းကြဲ အက္သံေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ပန္းႏု
ရုိးရုိးေလးပဲဆုံခဲ့ပါတယ္။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ မုိးသားေတြ ေအာက္မွာ က်ေနာ္
ထီးမပါပဲေလွ်ာက္သြားခဲ့မိပါတယ္။ သူမကလည္း က်ေနာ့္လုိပဲ
ဦးတည္ရာမဲ့လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕က်ေနာ္ ခလုပ္တုိက္ခဲ့မိရုံေလးပါ။
ခ်စ္သူအျဖစ္မွ ရပ္စဲျခင္းခံရသူတစ္ေယာက္နဲ႕ ေလြလြင့္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားတစ္ခု
ပူးေပါင္းေရးေကာ္ဖီတစ္ခြက္စီကုိ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ေသာက္ခဲ့မိၾကတယ္။
ပန္းႏုဆုိတဲ့ ပညတ္အတုိင္း သူမဝတ္ထားတဲ့ ပန္းႏုေရာင္အထက္ေအာက္
ဆင္တူအက်ီၤေလးနဲ႕သိပ္ကုိလွပါတယ္။ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းထဲမွာ
ပန္းႏုနဲ႕က်ေနာ္ လက္ဆြဲႏုတ္ဆက္လုိက္ၾကတယ္။ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ပန္းႏုကုိ
သူ႕ခ်စ္သူက ဘာအတြက္လမ္းခြဲသြားခဲ့တာလဲ။ အေျဖမရွိတဲ့ပုစာၦတစ္ပုဒ္လုိပါပဲ။
တစ္ခါတစ္ေလ ပန္းႏုဆုိတဲ့ေကာင္မေလးက သိပ္ကုိဟာသဆန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ
အေတြးအေခၚရင္က်က္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးအရမ္းဆန္တယ္ ကပ္သီးကပ္သပ္
သိပ္ကုိႏုိင္ပါတယ္။
ပန္းႏုနဲ႕က်ေနာ္ ခ်ိန္းထားတယ္။
အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ရဲ႕ ခုံတန္းတစ္ခုမွာေပါ့။ က်ေနာ္စေရာက္ျပီး နာရီဝက္သာသာအထိ
ပန္းႏုေရာက္မလာေသးဘူး။ အင္းလ်ားကန္ရဲ႕ေရျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ္
ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးေတြနဲ႕ အင္းလ်ားကန္ေရျပင္ကုိ က်ေနာ္
ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ဆြဲေနခဲ့မိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ေတာ့မသိဘူး ေဘးနားက
ဆူညံေနတဲ့စကားေျပာသံေတြက က်ေနာ့္ကုိလႈပ္ႏုႈိးမွ သတိဝင္လာတယ္။
က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပန္းႏုနဲ႕ ကန္ေဘာင္ရဲ႕အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္
စကားမ်ားေနတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။
“ က်မ ပုိက္ဆံအိတ္ေပ်ာက္တာ ဘယ္လုိလုပ္ေပးမွာလဲ ”
“ ဟာ..က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ဘာဆုိင္လုိ႕ လာေျပာေနတာလဲဗ် ”
“ ရွင္တုိ႔နဲ႕မဆုိင္ရင္ ရွင္တုိ႕ကုိရဲသြားတုိင္မယ္ ”
“ က်ေနာ္တုိ႕ကုိ ဘာလုိ႕ရဲသြားတုိင္ရမွာလဲဗ် ”
“ ရဲမတုိင္လုိ႕ ဘယ္သူ႕ကုိသြားတုိင္ရမွာလဲ ”
အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ သူမနဲ႕စကားေျပာရင္း ေခါင္းေတြတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္ေနျပီ။ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ပန္းႏုက
“ အဲဒါက်မရည္းစားပဲ ရွင္တုိ႕နာဖုိ႕သာျပင္ေပေတာ့ သူက ကရာေတးခါးပတ္နက္ ရထားတာ ”
အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္က
သူမအဲဒီလုိေျပာလုိက္တာနဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ ဂရုတစုိက္ေသခ်ာၾကည့္ေနျပီ။
က်ေနာ္လည္း အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ကုိ မ်က္ေစ့မွိတ္ျပျပီး ထြက္သြားဖုိ႕
အခ်က္ျပလုိက္တယ္။ အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူမေဒါသေတြက
က်ေနာ့္အေပၚစုျပံဳက်လာပါတယ္။
“ နင္ကလည္း အားကုိးရမလားလုိ႕ ရည္းစားခဏေတာ္ပါတယ္ အသုံးကုိမက်ဘူး ”
ဟုေျပာကာ
ဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္နဲ႕ေလွ်ာက္သြားျပီး ခုံေပၚကုိထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ က်ေနာ္က
ပုိက္ဆံအိတ္ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာလားလုိ႕ေမးေတာ့ အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္က
အတြဲေခ်ာင္းေနတာကုိ ၾကည့္မရလုိ႕ သက္သက္ရစ္တာတဲ့ေလ။ ကဲ
ဘယ္ေလာက္ကပ္သီးကပ္သပ္ႏုိင္လုိက္တဲ့ ေကာင္မေလးလဲဗ်ာ။
“ ပန္းႏု မေန႕ကနင့္ကုိ ငါေမးထားတာေလ အဲဒါဒီေန႕ေျပာျပမယ္ဆုိ ”
“ ေအးပါ ေျပာျပမလုိ႕နင့္ကုိ ဒီကုိလာခုိင္းတာေပါ့ဟ ”
“ ဒီလုိဟ ငါ့ခ်စ္သူက ငါ့ကုိသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ငါထင္တာေျပာတာေနာ္ ”
“ ဒါေပမယ့္ ငါကသူ႕ကုိမခ်စ္ဘူး သံေယာဇဥ္ေလးနဲ႕တြဲမိခဲ့တာဟ ပထမေတာ့
ငါလည္းသူ႕ကုိခ်စ္တယ္ထင္တာ အခုေတာ့ ငါသူ႕ကုိမခ်စ္ဘူးဆုိတာသိလုိ႕ လမ္းခြဲလုိက္တာ ”
“ ဟင္...နင္ေျပာေတာ့ သူကျဖတ္သြားတာဆုိ ”
“ အဟဲ.. နင္သနားျပီး ေကာ္ဖီတုိက္ေအာင္လိမ္ေျပာလုိက္တာ ”
က်ေနာ့္မွာရယ္ရအခက္
ငုိရအခက္နဲ႕ စိတ္ဆုိးလုိ႕ကလည္းမရ။ သူမကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ
ေရျပင္ကုိၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ေျပာေနပုံက ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ျဖဴစင္လြန္းလုိ႕
က်ေနာ္သူမကုိပဲ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဆည္းဆာအက်ေနေရာင္ခပ္ပါးပါးေလးမွာ
သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ေလးေတြလြင့္ေမ်ာေနပုံက သိပ္ကုိလုိက္ဖက္လြန္းတယ္။
အဲဒီညေနခင္းေလးမွာ သူမနဲ႕က်ေနာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဘာစကားမွမေျပာျဖစ္ပဲ
ထုိင္ေနမိတယ္။ သူမကုိၾကည့္ေနရင္းနဲ႕
“ ပန္းႏု နင့္ကုိငါ ခ်စ္တယ္ ”
“ ဘာ... နင္ငါ့ကုိရည္းစားစကားေျပာတာလား ”
“ ဟုတ္တယ္.. နင့္ကုိငါ ခ်စ္တယ္ ပန္းႏု ”
သူမတစ္ခ်က္ေတြေဝသြားတယ္။ အေဝးကုိေငးၾကည့္ေနရင္းကေန
“ ငါ သိပါတယ္ဟာ ဒါေပမယ့္ နင့္ကုိငါခ်စ္ခ်င္သလုိေတာ့ရွိတယ္ မေသခ်ာေသးဘူး ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ နင္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလုိ႕ပဲ ”
သူမဆီက
စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခုခ်လုိက္ရင္း ျပန္ေတာ့မယ္လုိ႕
ႏုတ္ဆက္ျပီး သူမထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ သူမကုိ လုိက္ပုိ႕ခြင့္ဘယ္ေတာ့မွ
မရခဲ့ပါဘူး။ လုိက္ပုိ႕မယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္မိတုိင္း သူမက
လုိက္ပုိ႕ရင္ေနာက္တစ္ခါ နင္နဲ႕မေတြ႕ေတာ့ဘူးလုိ႕ ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ပန္းႏုရယ္
ခံစားခြင့္ဆုိတာ တစ္ခုရရင္ တစ္ခုကုိေပးလုိက္ရမွာလား ေလာဘၾကီးတာေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး ငါလည္း ရမယ္ဆုိရင္ လုိခ်င္ခဲ့သူပါေလ။
ဒီေန႕
ပန္းႏုက က်ေနာ့္ကုိ ကန္ေဘာင္မွာပဲ ေတြ႕ဖုိ႕ခ်ိန္းထားတယ္။ အခ်ိန္က ညေန
ငါးနာရီ။ နင္မလာရင္ ေနာင္တရမယ္ေနာ္တဲ့ေလ။ သူမအေျဖမ်ားေပးမလုိ႕လား။
ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ားလည္း ဆုိတဲ့အေတြးေတြနဲ႕ က်ေနာ္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ထုိင္ေနက် ခုံတန္းေလးမွာ ထုံးစံအတုိင္းပဲ ပန္းႏုကုိထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။
တေရြ႕ေရြ႕ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြၾကားမွာ စီးကရက္
တစ္လိပ္ျပီးတစ္လိပ္ဖြာရင္းနဲ႕ေပါ့။ ေရာက္ေနက် အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်ေနျပီ။
ဆည္းဆာက တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအေမွာင္က်လာခဲ့ျပီ။ နီယြန္မီးေတြထြန္းညိွထားတဲ့
ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈစတင္လာျပီ။ ပန္းႏု ေရာက္မလာေသးပါလား။
လြဲတတ္လြန္းတဲ့နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ ရွစ္နာရီထုိးသြားျပီ။
ေနာက္ထပ္အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာတာနဲ႕ ကန္ေဘာင္ပိတ္ေတာ့မယ္။ ပန္းႏုေရာက္မလာေသးဘူး
ဘာမ်ားျဖစ္ေနလဲပန္းႏုရယ္။ ကန္ေဘာင္ပိတ္ခ်ိန္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္
ပန္းႏုေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ေနာက္ေန႕ေတြလည္း ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။
ညေနငါးနာရီကေနစျပီး ကန္ေဘာင္ပိတ္ခ်ိန္ထိ။ ပန္းႏုေရာက္မလာခဲ့ဘူး။
ဒီေန႕လည္း
က်ေနာ္ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အရင္လုိပဲ စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိဖြာရႈိက္ရင္းနဲ႕
ကန္ေရျပင္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ပန္းႏုနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့
အေၾကာင္းေလးေတြေတြးေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ေနာက္က အျငင္းအခုန္ျဖစ္ေနတဲ့စကားေျပာသံ
ၾကားလုိက္ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ သိပ္ကုိဝမ္းသာသြားမိတယ္။ ပန္းႏုေရာက္လာခဲ့ျပီေလ။
ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႕လွည့္အၾကည့္
ကန္ေဘာင္ေစာင့္ႏွစ္ေယာက္နဲ႕စကားမ်ားေနတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဒါေပမယ့္
ပန္းႏုမဟုတ္ဘူး။ ေကာက္ရုိးမွ်င္ေလးတစ္ပင္ ေထာင္းခနဲျပတ္ေတာက္သြားသလုိ
ခံစားလုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲအလုိလုိဝမ္းနည္းလာတာနဲ႕ ခုံတန္းကေန
ထလာျပီးကန္ေဘာင္ေပၚကေလွကားအတုိင္းဆင္းလာခဲ့တယ္။
“ ဟဲ့ နင္ကငါ့ကုိ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား ”
ဟာ.. ဒါပန္းႏုရဲ႕အသံ။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ့္နတ္သမီးေလးက လွပစြာ ျပံဳးေနတယ္။ က်ေနာ့္ဆီကုိ ေလွကားတစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းလာျပီးေတာ့
“ ငါေန႕တုိင္းေရာက္ပါတယ္ဟ နင့္ကုိ အသိမေပးပဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာ နင္ေတာ္ေတာ္ဇြဲေကာင္းတာပဲ ”
“ နင္ကလည္းဟာ ေရာက္လာရဲ႕သားနဲ႕ ငါ့ကုိဘာလုိ႕မေခၚတာလည္း ငါ့မွာေတာ့ ေမာလွျပီဟ ”
“ ေအးပါ အခုေတာ့ ငါသိပါျပီ နင္ကလည္းငါ့ကုိ တကယ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ.. ဒီေန႕ေတာ့ နင့္ကုိငါအေျဖေပးမယ္
ဟန္ေဆာင္မေနေတာ့ပါဘူးဟာ ငါလည္း နင့္ကုိခ်စ္ပါတယ္ ”
က်ေနာ္စိတ္ေတြ
တိမ္ေတြနဲ႕ေျမာက္တက္လြင့္ပါသြားတယ္။ ေလာကထဲမွာ က်ေနာ့္ေလာက္
ကံေကာင္းတဲ့သူရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းနည္းစရာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားျပီ။ သူမက
က်ေနာ့္အတြက္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ကုိယ္တစ္ျခမ္းလား။ ခြန္အားေတြကုိေပးမယ့္
နတ္ပ်ဳိမေလးလား။ အခက္အခဲေတြ႕တုိင္းအားေပးမယ့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လား။ ရင္ထဲမွာ
တြန္းထုိးရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္းနဲ႕ သူမကုိေျပာဖုိ႕ စကားေတြဆြံ႕အေနခဲ့ပါတယ္။
“ နင့္ကုိငါက ေမာင္လုိ႕ေခၚမယ္ဟာ ”
သူမဘက္မွ
လုိလုိလားလားေျပာလာတာကို က်ေနာ့္နားေတြ မယုံႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
ငါအိပ္မက္မ်ားမက္ေနလား ပန္းႏုရယ္။ သူမနဲ႕က်ေနာ္ ေလွကားထစ္ေလးမွာ
ယွဥ္တြဲထုိင္ျပီး သူမက က်ေနာ့္ ပခုံးေပၚမွာ ေခါင္းမွီရင္းနဲ႕
တီးတုိးစကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူမကပဲ
“ေမာင္ ငါျပန္မယ္ဆုိရင္နင္တားမွာလား ”
“မတားပါဘူးဟာ နင့္ကုိလုိက္ပုိ႕ခ်င္တယ္ ”
“မပုိ႕ပါနဲ႕ေမာင္ရယ္ ထားလုိက္ပါေတာ့ ကဲငါျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ေမာင္ ” ဆုိျပီး သူမအိတ္ကုိဖြင့္လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ေသခ်ာၾကည့္ျပီးေတာ့
“ ေရာ့ ဖိတ္စာ ေမာင္ နင့္အတြက္ငါယူလာတာ ”
“ ဘာ ဖိတ္စာလည္းဟ ”
“ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေလ ငါ့မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ မနက္ျဖန္ေလ ”
“ ဘာ.... နင္ေနာက္ေနတာလား ပန္းႏု ”
“ ေနာက္စရာလားဟ တကယ္ေျပာေနတာ ငါနင့္ကုိခ်စ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႕တစ္ရက္ပဲ ခ်စ္သူျဖစ္ရေတာ့မွာ
ေနာက္ေန႕မွာ ငါတုိ႕ဆုံေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး ”
“ ပန္းႏု အဲဒါ ဘာသေဘာလဲဟာ.. ငါနားမလည္ေတာ့ဘူး ငါကနင့္ကုိလက္ထပ္ဖုိ႕ ရည္ရြယ္ထားတာေလဟာ ”
“ နင့္ကုိငါ တကယ္ကုိခ်စ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လက္ထပ္ဖုိ႕က ခ်စ္တာနဲ႕မဆုိင္ဘူး ခ်စ္တာနဲ႕လက္ထပ္တာ တျခားစီပါ ေမာင္ရယ္
ငါျပန္ေတာ့မယ္ ေမာင္ရယ္ နင့္ကုိငါ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ”
သူမႏုတ္ဖ်ားမွ
ေမာင္ လုိ႕ေခၚလုိက္သံကုိ ထပ္ၾကားမိေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ပုိျပီး
ဆုိနင့္ခဲ့ရပါျပီ။ ဘာကုိမွ ေသခ်ာမျမင္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြက
ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံးၾကီးစုိးခဲ့ျပီ ပန္းႏုရယ္။ အသည္းမာလုိက္တာ ပန္းႏုရယ္
ေက်ာခုိင္းသြားတဲ့ ေျခလွမ္းေတြက လွလွပပ နင္းျဖတ္သြားတယ္။ ပန္းႏုျဖတ္သြားတာ
အသမာတက္ေနတဲ့ကတၱရာလမ္းမဟုတ္ပါဘူး ငါ့ႏွလုံးသားပါဟာ..။
အခုဆုိ
အင္းလ်ားကန္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ခုံေလးမွာ ေန႕တုိင္း
နင့္ရဲ႕ၾကည္စယ္မႈေတြကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။ နင့္မွာရွိတဲ့
ေရာဂါဆုိးၾကီးကုိ ေျပာျပလည္း ငါနင့္ကုိပဲ လက္ထပ္မွာပါ ပန္းႏုရယ္။ အခုေတာ့
ငါနဲ႕အေဝးဆုံးကုိ ထြက္သြားခဲ့ျပီေပါ့။ ေလာကရဲ႕လွည့္ကြက္ထဲမွာ
ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႕ နင့္ရဲ႕ျဖဴစင္တဲ့ဘဝေလး မသန္႕တဲ့ေသြးတစ္ခ်ဳိ႕ေၾကာင့္
အရိပ္မည္းၾကီး ၾကီးစုိးသြားတာပါ။ ငါ နင့္အေပၚမွာ တစ္ခါမွ အထင္မေသးခဲ့ပါဘူး
ပန္းႏုရယ္။ အခုေတာ့ ငါ့လက္ထဲမွာ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာနဲ႕ မပန္းႏု(အသက္ ၂၅ )
ဆုိတဲ့ဖိတ္စာေလးကုိင္ထားပါတယ္ ပန္းႏုရယ္..။ နင္ငါ့ကုိ အရမ္းအနုိင္က်င့္တာပဲ
ပန္းႏုရယ္။ ငါ့နာမည္နဲ႕နင့္နာမည္ပါတဲ့ ဖိတ္စာနဲ႕ နင့္အတြက္သီးသန္႕ဖိတ္စာ
ငါဘာကုိမ်ား ယုံၾကည္ရမွာလည္းကြယ္...။
ေက်ာ္ဦး (လႈိင္)
