ဘယ္လုိ အကုသုိလ္မ်ဳိးလဲ ေဝးကြာျခင္းထဲကုိ မုိင္တုိင္ေတြ ထုိးထည့္ထားတယ္။
အစစ အရာရာမွာ ကုိယ္က ကုိယ့္လက္ ကုိယ့္ေျခနဲ႕ ေမွာက္မွားတတ္တဲ့ေကာင္။
ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ရွိခုိးဖုိ႕ ေမ့ေနတတ္ေသးတယ္။ အစြန္းတစ္ဖက္က်တဲ့
စိတ္ေတြနဲ႕ လူဆန္ဆန္ တစိမ့္စိမ့္ ရူးသြပ္မိပါတယ္။ ခြက္အလြတ္ထဲ
ကိုယ့္ကုိကုိယ္ေလာင္းထည့္ ပူဆင္းသြားေအာင္ မ်ဳိခ်ပစ္လုိက္တယ္။
ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းလာျပီ။ အသုံးမက်တဲ့ စြဲလန္းမႈေတြက
ကုိယ့္လည္ပင္းမွာ ကန္႕လန္႕ျဖတ္စုိက္ဝင္ေနတဲ့ သံတစ္ေခ်ာင္းလုိ
နင္ေနတုန္းပဲ။ ဘယ္လုိနည္းလမ္းမ်ဳိးနဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကုိ
သစၥာေဖာက္ပစ္လုိက္ရမလဲ။ ကုိယ့္ေသြးသားေတြကုိ တစ္လႊာခ်င္း တစ္စိပ္ခ်င္း
ခြာခ်ပစ္လုိက္ရမလား။ ကုိယ့္လည္ပင္း ကုိယ္ၾကိဳးကြင္းျပန္စြပ္ပစ္လုိက္ရမလား။
နာက်င္ေနတဲ့ သားရဲတစ္ေကာင္နဲ႕ေအာ္သံမ်ဳိးနဲ႕ ကုတ္ျခစ္ေအာ္ပစ္လုိက္တယ္။
ကုိယ့္အခန္းက
မွန္ခ်ပ္ေတြကြဲ ကုိယ့္အသားစေတြကုိ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ထုိးစုိက္လုိက္သလုိ
ခံစားမႈ။ တစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ျခားလာတဲ့အခါ အေမဆုိတဲ့ စကားလုံးေတာ့
ကုိယ္ေရရြတ္မိတယ္။ လူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ေသနတ္ေတြက ကုိယ့္နားထင္ကုိ
ေတ့ျဖဳတ္လုိက္ၾကတယ္။ ဒီလူေတြကုိ ဘယ္လုိဘာသာစကားနဲ႕ က်ိန္ဆဲမိခဲ့မွန္း
ကုိယ္မသိဘူး။ ေသြးေၾကာေတြ တဆတ္ဆတ္ခုန္ထ။ ကုိယ့္ႏွလုံးသားကေတာ့
တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အလံျဖဴျပထားခဲ့။ ကုိယ့္ခ်ဥ္ဆီထဲမွာ အလဲအထပ္မပါတဲ့
ေမတၱာတရားကုိ ယင္းကုိက္ေနသလုိ တဆစ္ဆစ္ေတာင့္တ။ စိတ္ကူးနဲ႕ဆြဲထားတဲ့
လုံျခံဳတဲ့ အသုိက္အျမံဳဟာ ကုိယ္ငယ္ငယ္ထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေတာင္ မယုံရဲေတာ့တာ ကုိယ့္မွာ အျပစ္ရွိလား။
တစ္ကုိယ္ေရ
နာက်င္မႈေတြကုိ ေဖာက္ခြဲပစ္ထုတ္လုိက္တယ္။ ကုိယ္ဟာ ဝံပုေလြတစ္ပုိင္း
လူတစ္ပုိင္း။ ေကာက္က်စ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္ဆန္ ေနတတ္တဲ့ေကာင္။ ကုိယ္ေရးျပီး
ကုိယ္တုိင္မၾကိဳက္လုိ႕ ဆြဲျဖဲပစ္လုိက္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လုိေကာင္ပါ။
သစၥာတရားနဲ႕ ခပ္ကင္းကင္းေနတတ္လာျပီ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထဲမွာ
လုိသေလာက္ေနလုိက္ရုံပဲ။ လူျဖစ္ရႈံးေနရတာ အသက္တစ္ရာလည္း မေနခ်င္ဘူး
အမႈတစ္ရာလည္း မေတြ႕ပါရေစနဲ႕။ ေသြးနဲ႕ကုိယ္ သားနဲ႕ကုိယ္ေတြပဲ။ ခ်စ္တတ္တယ္
မုန္းတတ္တယ္ အဆုိးဆုံးကေတာ့ သိပ္ဝမ္းနည္းတတ္တယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ
တရႈိက္မက္မက္ ရွဴရွိက္ခ်င္စိတ္ေတြရွိတယ္။ လူကုိလူခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကင္းရွင္းမွာလဲ ကုိယ္ေသရင္ ကုိယ့္မ်ဳိးဆက္က ဒီဆုကုိ
ထပ္ေတာင္းၾကအုံးေပါ့။ နံရံကုိ ပစ္ခြဲေနတဲ့ ကုိယ့္ႏွလုံးသားက
နတ္ဆုိးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ညွစ္ထားသလုိ နာနာက်င္က်င္ ေၾကကြဲေနရတုန္းပဲ။
ဒီအခန္းမွာ ကုိယ့္ေၾကကြဲစိတ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။
ေနရတဲ့
စနစ္ထဲမွာ ကုိယ္တုိ႕ေတြ ရန္ျဖစ္မေနနဲ႕ေတာ့။ ဘယ္သူမွ ဘာေကာင္မွမဟုတ္။
တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီးေနရတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ အာဏာရွင္ေတြကုိ
ဘယ္သူကဖန္ဆင္းလုိက္တာလဲ။ စာနာစိတ္ ငတ္ေသရတဲ့ လူေတြ ကမာၻၾကီးမွာ မ်ားလာတယ္။
ကုိယ့္အျဖစ္ကုိယ္ ငုိေၾကြးေနရုံကလြဲလုိ႕ ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္မလဲ။ ဒုကၡသမုဒၵရာထဲ
စီးနင္းလုိက္ပါလာၾကသူေတြ သုခဆိပ္ကမ္းက ဘယ္ေနရာလဲ။
ကုိယ့္ေသြးအမ်ဳိးအစားေတာင္ ကုိယ္ေမ့တတ္ေနျပီ။ ျပည္တန္ဆာလား ျပည့္တန္ဆာလား
ေအး.. ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေခၚရရင္ေတာ့ ဖာ။ အရွက္တရားက စားဝတ္ေနေရးေလာက္
အေရးၾကီးပါေတာ့မလား။ ကေလးမတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားလုိ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက
ငယ္ထိပ္ကုိ တဒုိင္းဒုိင္း ပစ္ေနတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္ပဲ။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားကုိ
ခင္ဗ်ားတုိ႕ ဘဏ္တုိက္ထဲက ေငြေတြလုိ ေပါေပါေလာေလာ ထုတ္သုံးေပးလုိက္ပါ။
အခုေတာ့ ဘယ္လုိ ေျမွာက္ေပးရမွန္းမသိ ပေပ်ာက္ေရးလည္းမဟုတ္ ကူညီေရးလည္းမဟုတ္
စာနာေရးလည္းမဟုတ္ မသာေလာင္းအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ဘဝထဲ ပါသေလာက္
ယူသြားၾကေပါ့ေလ.။
ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)
No comments:
Post a Comment